……
หลังจากที่มีผ้าห่มหนังสัตว์หนา ๆ ผืนนั้นแล้ว อันอวี๋ก็เลือกอีกผืนแบ่งให้สองพี่น้อง ตอนนี้ถึงแม้จะนอนเตียงเดียวกัน แต่อย่างน้อยก็มีผ้าห่มเป็นของตัวเอง
เพราะในห้องอัดแน่นไปด้วยข้าวของ ความหนาวเย็นกลับยิ่งไม่ชัดเจนนัก ลมหายใจยังทำให้พื้นที่เล็ก ๆ นี้ค่อย ๆ อุ่นขึ้น
หลิวชิงหลับตาลง เสียงลมหิมะดังเสียดแก้วหูของเขา ไม่เคยมีฤดูหนาวไหนที่เขาอยู่สบายเช่นนี้มาก่อน ผ้าห่มอุ่น ๆ เตียงที่สามารถนอนลงแล้วหลับสบาย ท้องที่อิ่มหนำ อาหารมากมายจนเกือบเต็มทั้งห้อง
และยังมีเธอที่อ่อนโยนดั่งสายน้ำ……
สติของหลิวชิงค่อย ๆ จมหายไป เสียงลมหิมะรอบข้างหยุดลง กลายเป็นเสียงลมหายใจแผ่วเบา เขาค่อย ๆ เงยตาขึ้น สิ่งที่สบตากลับเป็นดวงตาสีอำพันคู่นั้น ในนั้นสะท้อนเงาราง ๆ ของเขา ขนตาสีทองอ่อนกะพริบ ระหว่างที่ขยับเปิดปิด เงาของเขาก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง หลิวชิงรู้สึกว่าใบหน้านั้นคล้ายถูกคลุมด้วยม่านบาง ๆ แม้แต่ตัวเขาในดวงตาก็พร่าเลือนไม่ชัดเจน แต่ก็เหมือนจะเห็นได้อย่างแจ่มชัดว่าในดวงตาใสกระจ่างนั้น ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความเขินอาย
ตึ้กตั้ก——
ตึ้กตั้ก——
เขาได้ยินเสียงหัวใจของตัวเอง
หนักหน่วง หัวใจเต้นแรงจนกระดูกซี่โครงในอกสะท้านเจ็บ
หลิวชิงอยากจะหลบหนีอย่างลนลาน สัญชาตญาณบอกเขาว่านี่ช่างน่าอับอายเกินไป แต่ก็อดไม่ได้ที่จะหลงใหลในดวงตาสีอำพันที่เหมือนน้ำผึ้งข้นหวานคู่นั้น ราวกับคนทั้งร่างถูกแช่ลงไป รสหวานหอมดุจถูกกดลงในรังผึ้งที่เต็มไปด้วยน้ำผึ้ง หวานเสียจนหัวสมองมึนงง รู้สึกเพียงวิงเวียนตาลาย