เมื่อคิดได้ดังนั้น หานมู่ก็อดไม่ได้ที่จะขยับเข้าไปริมหน้าต่าง แหวกใบไม้เล็กน้อย จ้องมองบ้านฝั่งตรงข้ามอย่างตั้งใจ หลายวันมานี้ หลังจากอันอวี๋พาหลิวชิงกลับมา สิ่งมีชีวิตมารตนนี้ก็เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละตัว เพิงเล็กหน้าประตูก็กองฟืนไว้มากมาย ในสวนยังปลูกพืชบางอย่าง เขาจำไม่ได้ว่าเป็นพืชอะไร แต่ทุกเช้าเห็นหลิวชิงทะนุถนอมต้นหญ้าพวกนั้นอย่างดี ก็คงสำคัญกับบ้านนั้นไม่น้อย
หานมู่เลื่อนสายตาไปยังหน้าต่างมืดที่ถูกใบไม้บังไว้ กลิ่นหอมโชยมาเป็นระลอก เขาสูดจมูก ลมหนาวพัดกระทบใบหน้า เขาเอี้ยวตัวบังช่องเล็กๆ นี้ ไม่ให้ลมพัดเข้ามาในถ้ำ รู้สึกเพียงหนาวและหิว
ทันใดนั้น ลมพัดใบไม้ที่หน้าต่างฝั่งตรงข้ามเปิดขึ้นเล็กน้อย เขารีบเพ่งมอง เห็นสิ่งมีชีวิตมารสามตนนั่งล้อมกองไฟ มองไม่ค่อยชัด เขาโน้มตัวลงเล็กน้อย เห็นหลิวชิงกำลังยัดเนื้อเข้าปาก
หานมู่เบิกตากว้าง หลิวชิงกินเนื้อหรือนี่! เขากล้าดีอย่างไร!
เขาพยายามมองสีหน้าของอันอวี๋ให้ชัด แต่ช่องที่ลมพัดเปิดมันเล็กเกินไป เขาพอมองเห็นอันอวี๋ก็โชคดีแล้ว ดูไม่ออกจริงๆ ว่าอันอวี๋กำลังทำอะไร ลองหามุมมองหลายมุมก็ยังมองไม่เห็น จนกระทั่งหลิวชิงสังเกตเห็นใบไม้ถูกเปิดออก จึงเดินมาที่หน้าต่าง ยื่นมือมาจัดใบไม้ให้เข้าที่ พอเงยหน้าขึ้นก็สบตากับหานมู่พอดี
หานมู่เห็นความมันวาวบนริมฝีปากของหลิวชิงชัดเจน สบตากับหลิวชิงจึงรีบปิดใบไม้ลง
หลิวชิงได้กินเนื้อจริงๆ หรือ?
หลังจากตกใจ ในใจก็ทั้งโกรธทั้งริษยา ไม่กี่วันก่อนอันอวี๋ยังเอาเชือกหญ้ามามัดเขา บอกจะขายเขา ไม่กี่วันก่อนเขายังมีบาดแผลเต็มตัว พอหันหลังกลับ กลับได้กินเนื้อ?