"ร่างกายของเจ้า......?" อันอวี๋มองดูหนังสัตว์บางเฉียบที่น่าสงสารบนตัวเขา แล้วก็มองต้นคอที่เปลือยเปล่า แค่มองนางก็รู้สึกหนาวแล้ว
ไม่ต้องพูดถึงว่าออกไปข้างนอกจะหนาวตายหรือไม่ ก็แค่รูปร่างที่ผอมราวกับแผ่นกระดาษนี้ เพิ่งกลับมาจากการล่าสัตว์ใหญ่
อันอวี๋กลัวว่าเขาจะยังไม่ทันได้เดินกี่ก้าวก็เริ่มหอบแล้ว
นางไม่เคยเห็นร่างกายใต้ผ้าของเฮยหลิน ก่อนหน้านี้ร่างเดิมอยากจะถลกหนังเฮยหลินออกแล้วทุบตีสักตั้ง แต่เฮยหลินก็ปกป้องหนังสัตว์บอบบางบนตัวไว้แน่น นางเห็นท่าทางของเฮยหลินเช่นนั้น ก็หมดอารมณ์ คิดว่าภายใต้หนังสัตว์นั้นคงไม่ต่างจากหลิวชิง เต็มไปด้วยรอยแผลเป็น
ยังไงก็ต้องพักผ่อน
"ข้าดีขึ้นมากแล้ว" เมื่อรู้สึกถึงสายตาของอันอวี๋ที่เคลื่อนไหวบนร่างกายตน ทั้งที่สายตานั้นก็ปกติธรรมดายิ่ง ไม่มีความรังเกียจ ไม่มีความชิงชัง ไม่มีความเกลียดชัง เวลามองพวกเขา ก็ไม่เหมือนมองสิ่งสกปรกน่ารังเกียจอีกต่อไป
แต่สายตานั้น......มันปราศจากน้ำหนักใดๆ กวาดผ่านลำคอของเขา หน้าอก แขน ไล่ลงไปถึงร่างกายท่อนล่าง......
เฮยหลินร่างแข็งทื่อ เขาอยากยกมือขึ้นมาปกปิดร่างกายของตนนัก แต่เมียสิ่งมีชีวิตมารตรงหน้ากลับไม่ได้ทำอะไร มือของเขากำแน่นขึ้นเล็กน้อยอย่างเกร็งๆ แล้วก็คลายออก
"ร่างสิ่งมีชีวิตมารของข้าเร็วกว่ามาก ยังช่วยขนของให้เจ้าได้ด้วย" เฮยหลินกลืนน้ำลาย กล่าวถึงคุณค่าของตนอย่างเย็นชา
ทั้งที่เมื่อก่อน ต่อให้เขาอ่อนแอแค่ไหน อันอวี๋ก็แค่ลากเขาออกมาจากมุมห้อง สั่งให้เขากลายเป็นร่างสิ่งมีชีวิตมาร ให้ลุกขึ้นมาทำงาน ถ้าเขาไม่ลุก ก็จะถูกถีบถูกต่อย ไม่อย่างนั้นก็จะลากหลิวชิงมาตีต่อหน้าเขา