หลิวชิงพยักหน้าอย่างว่าง่าย อันอวี๋ชอบกินของที่เขาทำ ทำให้ในใจของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความพึงพอใจอย่างที่สุด
เขาเข้าใจดีว่าตนเองไม่มีสิ่งใดจะมอบให้อันอวี๋ได้ เขาไม่มีอะไรเลย ทุกสิ่งที่มีอยู่ในตอนนี้ก็ล้วนเป็นสิ่งที่อันอวี๋มอบให้เขา หากไม่ใช่เธอ เขาคงถูกขายไปและต้องเสียชีวิตไปนานแล้ว เขาไม่โทษว่าชะตากรรมของตนเป็นเช่นไร เพียงแต่อยากทะนุถนอมความสงบสุขและความสุขที่ได้มาอย่างยากลำบากนี้ให้ดี
เขามีเพียงสองมือคู่นี้ ที่จะทำสิ่งต่าง ๆ ให้อันอวี๋ ดูแลชีวิตความเป็นอยู่ของเธอ จัดเตรียมอาหารการกินของเธอ
ขอเพียงทำให้เธอพอใจ เขายินดีทำทุกอย่าง
หลิวชิงคิดเช่นนั้น ดวงตาก็อดไม่ได้ที่จะฉายแววอ่อนโยนลึกซึ้ง มองใบหน้าด้านข้างของอันอวี๋ สายตาหวานซึ้งราวกับจะกลายเป็นน้ำผึ้งไหลรินออกมา
เนื้ออสรพิษนั้น ที่จริงแล้วรสชาติก็ใช้ได้ทีเดียว เป็นเนื้อที่อร่อยกว่าสัตว์กินเนื้อชนิดอื่น ซึ่งหาได้ยาก สำหรับอันอวี๋แล้วเป็นเช่นนั้น เธอมีความรู้สึกผูกพันกับสัตว์เล็ก ๆ ไม่เคยกินเนื้อแมวเนื้อสุนัขมาก่อน
อันที่จริง เมื่อสัตว์ชนิดใดแสดงสติปัญญาเฉกเช่นมนุษย์ออกมาแล้ว ก็ยากที่จะลงมือกินพวกมันจริง ๆ
เฮยหลินมองอันอวี๋ที่ยืนเงียบ ๆ อยู่ตรงนั้น ไม่รู้ว่ารู้สึกอะไรอยู่ ในใจเขาแอบรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง เพราะต้องออกไปล่าสัตว์ข้างนอกตลอดทั้งปี เขาจึงไม่เคยทำได้เหมือนหลิวชิง ที่สามารถสื่อสารกับอันอวี๋ได้อย่างไม่มีอุปสรรค
เขาเคยชินกับการเป็นเหมือนเงา เหมือนฉากหลัง คอยอยู่เบื้องหลังครอบครัวอย่างเงียบ ๆ หากต้องการให้เขาช่วยเขาก็ปรากฏตัว ไม่ต้องการเขา เขาก็ทำเรื่องของตัวเองไปอย่างเงียบ ๆ