"ข้าเกรงว่าถ้าแบกมาเปล่า ๆ มันจะเย็นหมด แถมยังห่อใส่ยาก ข้าก็เลยม้วนรวมกันมาเสียเลย" ทันใดนั้นเองที่ถูกอันอวี๋ชม หลิวชิงก็รู้สึกร้อนวูบวาบราวเปลวเพลิงจนใบหูแดงก่ำ เขารีบหลุบตาลงไม่กล้าสบตากับรอยยิ้มอ่อนโยนนั้น นิ้วมือบีบหนังสัตว์แน่น หวังจะบรรเทาความตื่นเต้นดีใจในใจ
ที่ผ่านมา เขาเคยได้ยินแต่คำปฏิเสธและคำตำหนิ เขาฝังใจแน่นแล้วว่าตนเองนั้นไร้ค่า จะทำอะไรก็ดูจะเป็นเรื่องธรรมดาที่ควรทำ ไม่เคยมีสิ่งมีชีวิตมารใดชมเขาเช่นนางมาก่อน แค่นางทำอาหารให้มื้อหนึ่งเท่านั้น เหตุใดนางจึงดีเช่นนี้ เขารู้ดีว่านี่ไม่ใช่เรื่องที่ควรค่าแก่การชมเลยด้วยซ้ำ ความยินดีที่ทั้งเล็กน้อยและเจือรสเฝื่อนขมผุดพรายเต็มอก
เขาปิดริมฝีปากที่ร้อนผ่าวไว้แน่น ดวงตาที่ซ่อนอยู่ใต้เส้นผมปรายลงนั้นเปี่ยมประกายชื้น เขาพยายามห้ามมุมปากไม่ให้ยกยิ้ม แม้แต่ลมหายใจยังแผ่วเบา เกรงว่าอันอวี๋จะจับพิรุธเขาได้
"นี่ก็ยังมีอีกตั้งมาก กินด้วยกันเถอะ" อันอวี๋พลิกดูหนังสัตว์ในมือหลิวชิง เปาะเปี๊ยะห่อถูกเขาห่อด้วยใบไม้ทีละชิ้น แต่ละชิ้นห่อได้แน่นหนาไร้ตำหนิ ดูออกว่าใส่ใจมาก
หลิวชิงพยักหน้า ใจเบิกบานดั่งตะวันโผล่พ้นเมฆ เขารู้ดีว่าอันอวี๋คงทนดูนางเป็นสิ่งมีชีวิตมารเพียงตัวเดียวที่กำลังเขมือบอาหารอยู่ไม่ได้ เขาม้วนเปาะเปี๊ยะห่อไส้หน่อไม้ล้วนไว้หลายชิ้น เป็นอาหารของเขากับเฮยหลิน โรยเกลือแล้ว รสชาติก็ไม่เลว
พอได้ยินอันอวี๋บอกว่ากินได้ เฮยหลินจึงเงยหน้าขึ้นจากกองปลา เขาจ้องมือเปรอะเลือดและเกล็ดปลาตนเองอย่างลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะใช้หิมะเย็นเฉียบข้างตัวล้างมือแทนน้ำ แต่คาวปลาก็ไม่ยอมจางหายไปเสียที