"นี่ นี่มันสัตว์สิ่งมีชีวิตมารที่เพิ่งโตเต็มวัยก็มีหนึ่งลายแล้วนะ เจ้าต้องให้ข้าอย่างน้อยยี่สิบผลึกสิ่งมีชีวิตมารขาวเถอะ!"
อันอวี๋ได้ยินตนเองพูดเช่นนั้นด้วยน้ำเสียงร้อนรน
"ถึงจะเป็นสัตว์สิ่งมีชีวิตมารหนึ่งลายก็เถอะ แต่มันซูบผอมเกินไป แถมยังเป็นสิ่งมีชีวิตมารงูเสียอีก ถ้าเลี้ยงไปกว่าจะใช้งานได้ต้องเสียเนื้อไปอีกเท่าไหร่!"
เสียงเหยียดหยันของสตรีดังแว่วเข้าหู อันอวี๋รู้สึกเหมือนแก้วหูถูกแทง จากนั้นสายตาจึงแจ่มชัดขึ้น สิ่งที่ปรากฏบนจอประสาทตาไม่ใช่ห้องทำงานสะอาดเรียบร้อยที่เต็มไปด้วยต้นไม้สีเขียวของนาง
สายตาแข็งทื่อของนางกวาดมองไปรอบๆ เศษไม้ระเกะระกะกั้นแบ่งพื้นที่เป็นหย่อมๆ ผู้คนรอบข้างห่มหนังสัตว์ที่ให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ในป่า เบื้องหน้ามีสตรีวัยกลางคนยืนอยู่ นางถือเชือกเส้นหนึ่ง ด้านหลังมีฟางแห้งกองสุม กลุ่มคนซูบผอมราวสิบกว่าคนเบียดเสียดกันอยู่บนนั้น เชือกยาวไปถึงคอของพวกเขา กลิ่นฉุนเหม็นในอากาศปนเปกับกลิ่นหอมแรงของพืชพรรณ
คนซูบผอมสิบกว่าคนนั้นเบียดกัน ศีรษะก้มต่ำ อันอวี๋มองตามแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยคราบดินของพวกเขา เห็นกระดูกนูนชัดเจน
และในมือของนาง ก็กำลังถือเชือกแบบนั้นอยู่หนึ่งเส้น
อันอวี๋ตะลึงงันไปทั้งร่าง
"สิบห้าผลึกสิ่งมีชีวิตมารขาว มากกว่านี้ไม่ได้แล้ว ที่เจ้าได้นี่มากกว่าพวกที่อยู่ข้างหลังข้ารวมกันอีก" สตรีวัยกลางคนมองท่าทางเงียบงันของอันอวี๋ คิดว่านางไม่พอใจกับข้อเสนอ นางมองสิ่งมีชีวิตมารหนุ่มที่อยู่ข้างหลังสิ่งมีชีวิตมารสาวอย่างมีเล่ห์เหลี่ยม สายตาคมกริบกวาดผ่านลายสิ่งมีชีวิตมารหนึ่งลายชัดเจนบนใบหน้าสิ่งมีชีวิตมารหนุ่ม
สิ่งมีชีวิตมารหนุ่มตัวนี้ซูบผอมน่ากลัว ตอนนี้ใกล้จะเข้าฤดูหนาวแล้วยังมีแค่หนังสัตว์ขาดๆ รุงรังผืนหนึ่งพันรอบเอว หนังสัตว์นั้นดูเหมือนเย็บจากหนังหนูใหญ่บ้างเล็กบ้าง ขนสัตว์ก็ไม่ฟูนุ่มเหมือนกระโปรงหนังสัตว์ที่เพิ่งทำใหม่ๆ แห้งกรังแบนติดกันเป็นแผ่น ผิวที่เผยออกมาขาวซีดจนเห็นเส้นเลือดบางเบาใต้ผิวหนัง ซี่โครงเห็นชัดเจน บนตัวยังมีรอยแผลหลายแห่ง แต่พรสวรรค์ใช้ได้เลยทีเดียว สิ่งมีชีวิตมารที่เพิ่งโตเต็มวัยก็มีหนึ่งลายแล้วหายากจริงๆ ใบหน้าก็งดงาม เรือนผมยาวสีเขียวเข้มปล่อยสยายตามสบาย สตรีหลายคนชอบสิ่งมีชีวิตมารที่มีสีผมพิเศษ สินค้าแบบนี้ขายให้พวกไปล่าสัตว์ก็น่าเสียดาย เอาไปขายต่อให้สตรีในเมืองพันสิ่งมีชีวิตมารก็มีสิ่งมีชีวิตมารที่มองแล้วชอบแน่
แต่แทบไม่มีใครขายสิ่งมีชีวิตมารที่มีพรสวรรค์ดีแบบนี้
ถ้าช่วงนี้เลี้ยงให้อ้วนขึ้นสักหน่อย ขายห้าสิบผลึกสิ่งมีชีวิตมารขาวก็ง่ายดาย สตรีวัยกลางคนคิดอย่างรื่นเริงในใจ
สตรีวัยกลางคนเสียงดัง เสียงนี้ดังทะลุแก้วหู อันอวี๋สะดุ้งได้สติ
"ช่างเถอะๆ ดูเจ้ายังเด็กต้องขายพี่ชายเพื่อยังชีพ เพิ่มให้อีกหนึ่งผลึกสิ่งมีชีวิตมารขาว มากกว่านี้ไม่ได้แล้วจริงๆ สิบหกผลึกสิ่งมีชีวิตมารขาวนี่ก็มากที่สุดสำหรับขายสิ่งมีชีวิตมารที่เพิ่งโตเต็มวัยแล้วนะ ถ้าเจ้าไปถามสิ่งมีชีวิตมารตัวอื่น ก็ไม่มีข้อเสนอดีเท่าข้าแล้วล่ะ" สตรีวัยกลางคนยัดเชือกทั้งกำมือในหนังประคดที่ผูกไว้กับเอว ล้วงถุงเล็กออกมานับ จากนั้นยัดผลึกสีขาวนวลสิบกว่าก้อนใส่มืออันอวี๋
ผลึกคมเล็กน้อย อันอวี๋กำมือแน่นอย่างไม่สบายตัว ความเจ็บเล็กน้อยจากฝ่ามือส่งไปถึงสมอง นางตระหนักว่านี่ไม่ใช่ความฝัน
นางทะลุมิติแล้ว มาอยู่ในโลกสิ่งมีชีวิตมาร
และทะลุมิติมาอยู่ในสถานการณ์เป็นพ่อค้ามนุษย์---ขายพี่ชายตัวเอง?!
พ่อค้ามนุษย์ในโลกสมัยใหม่เป็นสิ่งที่ทุกคนรุมประณาม ถึงแม้รอบตัวอันอวี๋จะไม่เคยมีกรณีเด็กหาย แต่ความรังเกียจพ่อค้ามนุษย์ก็ฝังลึกในกระดูกของประชาชนทุกคน อันอวี๋ก็เช่นกัน เกลียดชังพ่อค้ามนุษย์อย่างที่สุด
นางมองสตรีตรงหน้า แล้วมองตามเชือกในมือไปข้างหลัง
เด็กหนุ่มผู้สิ้นหวังปรากฏในสายตา เด็กหนุ่มมีเรือนผมยาวสีเขียวเข้มหนา ใบหน้างดงาม ดวงตาราวกลีบท้อคู่หนึ่งตอนนี้ทอดต่ำลง ขนตายาวบดบังเปลือกตาครึ่งหนึ่ง ทิ้งเงาไว้บนเปลือกตา เวลานี้เหมือนรู้ตัวว่ากำลังจะถูกขาย ริมฝีปากซีดแห้งแตกเม้มเบาๆ สีหน้าเวทนายิ่ง ก้มศีรษะลงเล็กน้อย เชือกฟางผูกที่คอ มือตกไร้เรี่ยวแรง ท่าทางเหมือนสิ้นหวังเจียนตาย
"ก็ลาเจ้ากับพี่ชายแบบนี้แหละ สิ่งมีชีวิตมารที่มาขายสิ่งมีชีวิตมารที่บ้านก็ลำบากกันทั้งนั้น" สตรีวัยกลางคนที่เมื่อครู่ยังมีท่าทางยโสราวกับสมควร เวลานี้อันอวี๋นิ่งงันคิดว่านางแค่เรียกต่อราคาจึงทำเป็นไม่ใส่ใจ ตอนนี้ได้ผลึกสิ่งมีชีวิตมารแล้วก็ต้องบอกลากันดีๆ
สตรีวัยกลางคนกระชากเชือกฟางในมืออันอวี๋ออกแรงดึง
เด็กหนุ่มถูกกระชากจนเซ ร่างโน้มไปข้างหน้าจวนจะล้มกับพื้น แต่ก็มีคนพยุงไว้
หลิวชิงรู้สึกถึงมือที่พยุงร่างตนแข็งทื่อไปครู่หนึ่ง เขาฝืนยิ้ม หากเป็นเพราะพาเขาไปแลกเงินถึงได้มีความเมตตาเล็กน้อยนี้ ก็คงจะคุ้มเหมือนกัน
"เฮ้ยๆ สิ่งมีชีวิตมารนี่เป็นของข้าแล้วนะ อย่ามาจับต้อง" สตรีวัยกลางคนขมวดคิ้ว
"อะไรของเจ้าของท่าน ฉันไม่ขายแล้ว" ความทรงจำของร่างเดิมค่อยๆ หวนกลับมา โลกนี้สตรีเป็นใหญ่ชายเป็นน้อย สิ่งมีชีวิตมารหนุ่มจะมีนายหญิงได้เพียงคนเดียวตลอดชีวิต และการผูกคู่จะประทับตราพิเศษให้สิ่งมีชีวิตมารหนุ่ม ถ้านายหญิงตายสิ่งมีชีวิตมารหนุ่มก็จะตายตาม ถ้าถูกนายหญิงทอดทิ้ง สิ่งมีชีวิตมารหนุ่มก็จะต้องทนทุกข์ทรมาน ดังนั้นสิ่งมีชีวิตมารหนุ่มจึงมักจะสงวนตัวและซื่อสัตย์ต่อคู่เดียว สิ่งมีชีวิตมารที่ถูกขายไป ก็จะกลายเป็นเครื่องจักรล่าสัตว์ไม่รู้จบจนกว่าจะตาย หรือไม่ก็กลายเป็นเครื่องมือระบายกามของสตรี
ไม่เหมือนนิยายที่นางเคยอ่าน ในโลกสิ่งมีชีวิตมารสิ่งมีชีวิตมารหนุ่มล่าสัตว์ สิ่งมีชีวิตมารสาวให้กำเนิด โลกนี้สตรีมีหน้าที่ควบคุมการแปลงสิ่งมีชีวิตมารได้เสถียรกว่า มีประสาทรับกลิ่นไวและสายตาคมกริบกว่า ทำให้สตรีทำหน้าที่เป็นผู้บัญชาการในการล่า ส่วนผู้ชายปกติเป็นร่างมนุษย์ เวลาและความแข็งแกร่งในการเปลี่ยนเป็นร่างสิ่งมีชีวิตมารขึ้นอยู่กับระดับ และจะแปลงร่างเฉพาะตอนล่าสัตว์เท่านั้น
สิ่งมีชีวิตมารหนุ่มในยามปกติอ่อนแอกว่าสตรี ทำให้สังคมยกให้สตรีเป็นใหญ่ ชายเป็นรอง นอกจากออกล่าสัตว์รวมกลุ่มแล้ว สิ่งมีชีวิตมารหนุ่มมักถูกกำหนดให้เหมือนสตรีในยุคโบราณ หลีกเลี่ยงการออกนอกบ้านให้มากที่สุด มิฉะนั้นจะเป็นการไม่รักษาพรหมจรรย์
ดังนั้น สิ่งมีชีวิตมารหนุ่มที่ถูกขาย จึงไม่ต่างอะไรกับการถูกเฆี่ยนตีทำร้ายความรู้สึกและศักดิ์ศรี
ถึงแม้ในความทรงจำ พี่ชายคนนี้จะเป็นเพียงพี่ชายต่างมารดา แต่อันอวี๋ก็จะไม่ขายเขา
สิ่งมีชีวิตมารหนุ่มที่ได้ยินคำพูดนี้ชะงักไปทั้งร่าง ลืมภาพลักษณ์เงยหน้ามองอันอวี๋ สตรีที่เดิมทีตั้งใจจะขายเขา แววตาของเขาว่างเปล่า สีหน้าเฉยเมย ชั่วขณะที่เชือกถูกส่งให้สตรีตรงหน้า ชีวิตของเขาก็ไม่ได้เป็นของตนเองอีกต่อไป
"นี่เจ้าหมายความว่าอะไร ข้ารับผลึกสิ่งมีชีวิตมารของเจ้าไปแล้ว!" สตรีวัยกลางคนไม่พอใจ
"ผลึกสิ่งมีชีวิตมารของท่านเอากลับไป คนคืนมา" ปกติอันอวี๋นิสัยสงบ ไม่เคยทำเรื่องใหญ่ผิดกฎหมาย ไม่ใช่คนชอบทะเลาะกับใคร แต่ก็ไม่ได้หมายความว่านางไร้ซึ่งความแหลมคม เวลานี้ขมวดคิ้วในสายตาสตรีวัยกลางคนกลับดูคล้ายสตรีผู้เป็นใหญ่ในบ้านอยู่บ้าง
อันอวี๋ยัดผลึกก้อนนั้นกลับคืนใส่มือสตรีวัยกลางคน แล้วกระชากเชือกฟางคืน
"เจ้า--- นี่ก็ใกล้ฤดูหนาวแล้ว เจ้าดูหนังสัตว์ที่เจ้าสวมสิ บางเฉียบ ไม่มีแม้แต่หนังสัตว์หนาๆ สักผืน ถ้าเจ้าขายพี่ชายให้ข้า ข้ายังรับรองได้ว่าเขาจะมีชีวิตอยู่ แต่ถ้าเจ้าไม่ขาย พวกเจ้าทั้งคู่จะต้องแข็งตายในฤดูหนาวนี้ ฤดูหนาวสิ่งมีชีวิตมารที่แข็งตายก็ไม่น้อยเลยนะ" สตรีวัยกลางคนมองผลึกสิ่งมีชีวิตมารที่ถูกยัดคืน ผลึกสิ่งมีชีวิตมารต้องได้จากร่างสิ่งมีชีวิตมารต่างถิ่น และการสังหารสิ่งมีชีวิตมารต่างถิ่นที่มีผลึกสิ่งมีชีวิตมารขาวสักตัวหนึ่ง ก็ต้องอาศัยสิ่งมีชีวิตมารธรรมดาร่วมมือกันยี่สิบตัวเป็นอย่างน้อย ผลึกสิ่งมีชีวิตมารขาวหนึ่งก้อนซื้อหนังสัตว์ดีๆ ได้ถึงสิบผืน