หานมู่คิดว่าไป๋เหมียนพูดถึงเฮยหลิน แต่พอถามละเอียดถึงรู้ว่าหมายถึงหลิวชิง เขาจึงโบกมือปัดทันที
จริง ๆ แล้วเมื่อก่อนเขาเกลียดเฮยหลินมากกว่า สิ่งมีชีวิตมารเพศผู้ตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง เอาแต่ตามเมียสิ่งมีชีวิตมารต้อย ๆ ไปวัน ๆ มันจะเป็นอะไรไป อาศัยแค่มีฝีมือหน่อย ก็อวดลายสองขีดบนหน้าออกมาให้เห็นตลอดเวลา แถมยังทำหน้าบึ้งตึงอีก ดูสิว่ามันจะทำตัวแปลกแยกแตกต่างจากชาวบ้านไปถึงไหน ดูสิต่อไปจะมีเมียสิ่งมีชีวิตมารที่ไหนอยากได้มันไหม
หึ ต้องเป็นสิ่งมีชีวิตมารเพศผู้ที่ทำตัวเรียบร้อยตามแบบแผนอย่างเขาถึงจะถูก พอโตเต็มวัยก็มีเจ้าเมียแล้ว ปกติก็ทำงานบ้าน ปัดกวาดห้องหับ อยู่บ้านเลี้ยงเด็กน้อย อบอุ่นที่นอนให้เจ้าเมีย ทำอาหารไว้ให้เจ้าเมียที่บ้านวันละสองมื้อ พอเจ้าเมียกลับมาก็มีข้าวร้อน ๆ รอกิน สายตาที่เจ้าเมียมองเขายังอ่อนโยนกว่ามองสามีสิ่งมีชีวิตมารคนอื่นอีก
ได้ยินว่าสิ่งมีชีวิตมารเพศผู้ในเมืองใหญ่บางคนยังอยากพึ่งพาตัวเองด้วยซ้ำ เขาว่านะ เป็นสิ่งมีชีวิตมารเพศผู้ที่ได้รับความรักใคร่จากเจ้าเมียมาแต่โดยดี ชีวิตสิ่งมีชีวิตมารก็สมบูรณ์แบบแล้ว ดูสิ เขายังไม่ต้องออกไปล่าสัตว์เลย ดีจะตายไป
เขาชอบซักผ้าทำอาหารให้เจ้าเมีย
ส่วนหลิวชิงนั้นทีแรกเขาก็คิดว่าใช้ได้ แถมยังน่าสงสารอยู่บ้าง แต่พออันอวี๋ไม่ตีมันแล้ว มันกลับกล้าทำหน้าบูดบึ้งใส่ได้ นับว่าสมควรถูกตีจริง ๆ
"หลิวชิงกับเฮยหลินน่ะ กับอันอวี๋ไม่ใช่แม่สิ่งมีชีวิตมารเดียวกันเลย!"
ไป๋เหมียนอึ้งไป เมื่อคืนหลิวชิงกินอะไรแล้วติดคอ เห็นอันอวี๋รีบพากลับห้องไป เขานึกว่าพี่น้องกันสนิทกัน แม้ครอบครัวสิ่งมีชีวิตมารจะน้อยนักที่พี่น้องจะทำตัวใกล้ชิดกันขนาดนี้