หลุมน้ำแข็งที่ทุบออกมาไม่ใหญ่นัก ถ้ายังใช้วิธีเดิมด้วยถุงเถาวัลย์เหมือนก่อนหน้านี้ก็ยังมีข้อจำกัดอยู่ ถุงแรกเพราะจัดการไม่ชำนาญเลยปล่อยปลาหนีไปเยอะ อันอวี๋มองแล้วได้แต่บ่นเสียดาย แถมปลาก็แตกตื่น ตอนนี้เหมือนกับฝูงหมาที่ถูกก้อนหินขว้างใส่ กระเจิดกระเจิงไปคนละทิศละทาง คงต้องรออีกพักใหญ่ถึงจะว่ายมารวมกันใหม่
นับดูแล้ว ถุงแรกถึงจับปลาได้แค่สี่ห้าตัวเท่านั้น แค่นี้ก็ลุ้นจนเหงื่อท่วมตัวแล้ว
หลิวชิงหยิบผ้าขนหนูหนังสัตว์ผืนเล็กที่เตรียมมาเป็นพิเศษออกมาเช็ดเหงื่อให้อันอวี๋ ตอนนี้อยู่บนน้ำแข็ง ถ้านิ่งอยู่เฉย ๆ ก็กลัวว่าเหงื่อจะจับตัวเป็นเม็ดน้ำแข็งเล็ก ๆ เกาะอยู่บนหน้าผาก ถ้าเพราะร้อนบ้างหนาวบ้างแบบนี้จนไม่สบายก็ไม่ดี หนังสัตว์นุ่ม ๆ ไล้ไปตั้งแต่หน้าผากของอันอวี๋จนถึงขมับ
เขาระมัดระวังไม่ให้นิ้วสัมผัสผิวของนาง แต่ก็ยังรู้สึกถึงไอร้อนที่แผ่ออกมาจากหน้าผากของอันอวี๋ มันร้อนเสียจนนิ้วของเขาขดงอเข้าโดยไม่รู้ตัว
"เหนื่อยแล้วหรือยัง? ข้ากลับไปที่พักทำอะไรกินแล้วยกมาให้นะ"
"เพิ่งเริ่มเองนะ"
อันอวี๋โบกมือปัด ใจนางพลันแล่นเกิดความคิดใหม่ขึ้นมา ถ้าดึงเถาวัลย์ที่อยู่สองข้างถุงเถาวัลย์ออกมาบ้าง แล้วหย่อนถุงร่างแหลงน้ำพอให้หลวม ๆ ให้ขอบด้านข้างเหลือช่องที่ปลาจะว่ายเข้ามาได้ แบบนี้ก็น่าจะช้อนปลาได้ง่ายนิดเดียว