“ตะกร้อ... ทำไมมีแมลงเต็มไปหมดอย่างนี้?” ไป๋เหมียนสะดุ้งโหยง ถึงแม้พวกเขาจะกินเนื้อสัตว์เหมือนกัน แต่ยังไงก็ถือเป็นลูกแกะครึ่งตัว ชอบกินผักมากกว่า เนื้อสัตว์ที่เลือกจับก็เป็นพวกกระต่ายหนูที่จับง่ายกว่า แถมแมลงยังหน้าตาน่าขยะแขยง แค่มองก็รู้สึกขนลุกไปทั้งตัว
ก่อนหน้านี้เคยมีสิ่งมีชีวิตมารเผ่าแกะแทะใบไม้แล้วพลาดกินแมลงมีพิษเข้าไป ทำให้ริมฝีปากกับลิ้นบวมเป่งอยู่หลายรอบ จนเจ้าเมียเมินเฉยใส่เขาอยู่นาน ตอนเด็กๆ ไป๋เหมียนรู้เรื่องนี้เข้าเลยยิ่งเกลียดแมลงหนักกว่าเดิม
สีหน้าเขาซีดลงเล็กน้อย ร่างถอยหลังไปสองก้าว พลันนึกขึ้นได้ว่าตะกร้าเถาวัลย์นั้นเป็นของที่อันอวี๋เพิ่งหามมา
จริงด้วยสินะ อันอวี๋เป็นเสือดาว ต้องชอบกินเนื้อมากกว่าแน่ แมลงก็นับว่าเป็นเนื้อ สายตาแข็งทื่อของเขากวาดมองหน้าเฮยหลินกับหลิวชิงก่อน เห็นสีหน้าทั้งสองราบเรียบ ไม่มีแววหวาดกลัวแมลงเลย แต่เมื่อครู่เขากลับตกใจกับอาหารของอันอวี๋ ต้องทำให้เธอติดลบแน่!
ไป๋เหมียนฝืนดึงปากที่อ้าค้างด้วยความตกใจให้โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มพิกล สายตากวาดผ่านเฮยหลินกับหลิวชิงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยุดที่แววตาแปลกใจของอันอวี๋
“ข้าแค่... แค่แปลกใจที่จับมาได้เยอะขนาดนี้...”
อันอวี๋พยักหน้า เข้าใจแจ่มแจ้งในใจ เธอนึกว่าสิ่งมีชีวิตมารทุกตนเห็นแมลงเป็นของขวัญจากธรรมชาติซะอีก ของแบบนี้จับง่ายมีคุณค่าทางอาหารสูง ถึงตัวเธอจะไม่กิน แต่ในอินเทอร์เน็ตก็เห็นวิดีโอปิ้งย่างแมลงบ่อยๆ เสียบไม้เป็นกำๆ โรยผงปิ้งย่างลงไป เคี้ยวก็ดังกรุบกรอบดูน่ากิน โดยเฉพาะพวกดักแด้ที่เป็นอาหารโปรตีนสูงมาก
เธอไม่กล้าพอลองชิม แต่บางทีดูวิดีโอของบล็อกเกอร์ที่ชอบกินอะไรแปลกๆ เขาบอกว่าเอาน้ำมันร้อนๆ ทอดดักแด้จนเหลืองทองพองฟู เปลือกนอกบางกรอบ กัดทีเดียวก็แตก มัดในเต็มไปด้วยเนื้ออ่อนนุ่มเนียนละเอียด กัดดูจะเห็นเป็นก้อนสีเหลืองอ่อนละมุน เธอว่าน่าจะอร่อยดีนะ แค่ติดที่รูปร่างของมันเลยไม่กล้ากิน