“ถ้าเกาะหลินโม่ได้ ต่อจากนี้ชีวิตในทีมนี้ของฉันก็คงสบายขึ้นอีกหน่อย”
หวังเยี่ยนใช้ลิ้นเลียริมฝีปากแดงเย้ายวน ดวงตาเต็มไปด้วยแววหวั่นไหว
เธอเตรียมงัดทุกวิถีทางที่มีออกมา เอาใจหลินโม่ให้ถึงที่สุด รับรองว่าจะทำให้เขาหลงใหลอยู่ใต้กระโปรงแดงของเธอไปชั่วชีวิต!
เธอเองก็ไม่คิดว่าเสียเปรียบ อย่างไรเสียรูปลักษณ์ของหลินโม่ก็โดดเด่นเกินใคร ตอนนี้ยังได้รับพละกำลังเพิ่มขึ้นสามเท่าอีก ต้องทั้งสู้เก่งและทำเรื่องอย่างว่าเก่งแน่!
เมื่อเห็นสายตาของหลินโม่
หวังเฉียงที่เมื่อครู่ยังมีสีหน้าเหี้ยมเกรียมก็เผยแววหวาดกลัว ก่อนเปลี่ยนเป็นยิ้มประจบสอพลอในพริบตา!
หลินโม่ไม่ได้พูดอะไร เพียงปรายตามองหวังเฉียงอย่างสงบนิ่ง แล้วหันหลังเดินจากไป
รอยยิ้มประจบสอพลอบนใบหน้าหวังเฉียงพลันเลือนหาย เขากัดฟันสบถเสียงต่ำ “ทำเป็นหยิ่งอะไรนักหนา? ก็แค่โชคดีรอดจากด่านทดสอบความตายรอบนี้มาได้เท่านั้น ฉันไม่เชื่อหรอกว่านายจะโชคดีไปได้ตลอด!”
เมื่อหลินโม่เดินผ่าน เหล่าทาสผู้เข้าสอบที่เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งและซูบผอมจนหน้าซีดต่างพากันหลีกทางให้
บางคนที่หัวไวและกล้าหน่อยก็ยิ้มประจบ อยากเข้าไปตีสนิทให้เขาจำหน้าได้
“พี่หลิน ร่ำรวยแล้วอย่าลืมพวกคนทุกข์ยากอย่างเรานะครับ”
หลินโม่ตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย “หลีกไป”
รอยยิ้มของผู้รอดชีวิตไม่กี่คนที่เคยทำธุรกิจมาก่อนแข็งค้าง พวกเขาถอยไปข้างทางโดยไม่รู้ตัว
ในฝูงชน คนที่เคยร่วมมือกันคิดแย่งอาหารของหลินโม่ต่างมีสีหน้าหวาดกลัว
“ทำยังไงดี? ถ้าตอนนี้เขามาคิดบัญชีกับพวกเรา จะทำยังไงกัน?”
หัวหน้าของทั้งสามคนกัดฟัน “เอาขนมปังขาวสองก้อนสุดท้ายไปด้วย พวกเราไปขอโทษถึงที่”
“หัวหน้า นั่นอาหารชิ้นสุดท้ายของพวกเราแล้วนะ”
“จำเป็นต้องทำถึงขนาดนั้นเลยเหรอ? ตอนนั้นพวกเราก็ไม่ได้แย่งอาหารของไอ้หนุ่มนั่นมาได้สักหน่อย!”