หลินโม่ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน สบตากับหมาอย่างไม่หลบเลี่ยง
เมื่อทั้งสองจ้องตากัน ทาสผู้เข้าสอบที่อยู่ใกล้บริเวณนั้นต่างรู้สึกว่าอากาศรอบตัวหนักอึ้งขึ้นหลายส่วน
บรรยากาศตึงเครียด ราวกับพร้อมจะลงไม้ลงมือกันได้ทุกเมื่อ
เมื่อเห็นแววตาของหลินโม่ที่ไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย ยังคงหนักแน่นและสงบนิ่งเหมือนทุกที หมาก็พลันเดือดดาลขึ้นมา!
สิ่งที่เขาเกลียดหลินโม่ที่สุดก็คือแววตาแบบนี้
เขามองไม่เห็นความหวาดกลัวหรือความยำเกรงใด ๆ ในดวงตาของหลินโม่เลย!
ทาสผู้เข้าสอบคนอื่น ๆ ล่ะ? ใครเห็นเขาแล้วไม่ทำตัวเหมือนหนูเจอแมว?
ทั้งแววตาและสีหน้าล้วนประจบสอพลอ!
บรรยากาศตึงเครียดดำเนินอยู่ครู่หนึ่ง
หลินโม่เอ่ยขึ้นกะทันหันว่า “ขอบคุณพี่หมาที่ส่งเสริม”
พูดจบ เขาก็นั่งลง กินหมั่นโถวคำหนึ่ง เนื้อวัวคำหนึ่งต่อไป
บรรยากาศภายในค่ายพลันแปลกประหลาดขึ้นมาทันที
มุมปากของหมากระตุกแรง เขาถึงกับทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ
“แค่นี้เหรอ?” หมากัดฟัน มองหลินโม่เขม็ง
“แล้วจะให้ทำอะไรอีก?” หลินโม่เงยหน้ามองเขา น้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์
เขาไม่อยากปะทะกับหมาตรง ๆ ด้วยกำลังในตอนนี้
แต่เขารู้จักคนอย่างหมาดี ถ้าตอนนี้เขายอมอ่อนข้อให้หมด อีกฝ่ายก็จะพุ่งเข้ามาขย้ำทันทีราวกับหมาป่าหิวโซ
แสดงให้เห็นว่ามีฝีมืออยู่บ้างและไม่ยอมก้มหัวง่าย ๆ กลับทำให้อีกฝ่ายหวาดระแวงได้มากกว่า