เมื่อรู้สึกว่ามีบางอย่างในร่างกำลังจะทะลักออกมา เขาก็มีสีหน้าสิ้นหวัง
แต่หลินโม่กลับดูราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยังคงกินวัตถุดิบจากนรกที่ปรุงสุกแล้วอยู่ตรงนั้น
“พี่หลิน! พี่หลินครับ! คุณหลิน! กินเข้าไปตั้งมากมายแล้วยังไม่เป็นอะไรเลย คุณต้องมีวิธีแน่ ๆ ใช่ไหมครับ?! ขอร้องล่ะ ช่วยผมด้วย ผมยอมทำทุกอย่าง!”
หลินโม่เหลือบมองเขาอย่างเฉยชา “ทนผ่านไปได้ก็รอด ทนไม่ไหวก็ตาย”
“ไม่ ไม่สิ คุณต้องมีวิธีแน่!”
ได้ยินคำพูดของหลินโม่ เขาก็สิ้นหวังอย่างหมดจด แต่ยังไม่ยอมแพ้
หลินโม่ไม่แม้แต่จะมองเขาอีก ยังคงกิน เคี้ยว แล้วกลืนลงไป
หลินโม่เห็นคุณค่าทุกนาที ทุกวินาที รวมถึงวัตถุดิบเหนือธรรมชาติที่ได้มาอย่างยากลำบากเหล่านี้
เขาต้องคว้าโอกาสตื่นรู้ลำดับพลังที่พลาดไปในระหว่างการจำลองให้ได้!
“ไม่! เรื่องทั้งหมดเป็นความผิดของแก! ในเมื่อฉันกำลังจะตาย แกก็อย่าหวังว่าจะรอดไปได้!”
เฉินจิ่วหยวนที่กลิ้งเกลือกอย่างทรมานอยู่บนพื้น รู้สึกว่าสติของตนค่อย ๆ เลือนหาย
ก่อนตาย เมื่อมองหลินโม่ที่ยังคงเคี้ยวอาหารอย่างเชื่องช้า เขาก็เต็มไปด้วยความเคียดแค้นและอาฆาตอย่างถึงที่สุด
“ทำไม? ทั้งที่รู้ว่าวัตถุดิบเหนือธรรมชาติเหล่านี้ปนเปื้อนกลิ่นอายแห่งนรก กินเข้าไปแล้วพวกเราทนไม่ไหว แต่เขากลับไม่เตือนสักคำ?!”
“ใช่! ทั้งหมดนี่เป็นเพราะมัน!”
เขาฝืนลุกขึ้น แล้วพุ่งเข้าใส่หลินโม่
พ่อบ้านปีศาจถอยไปด้านข้างอย่างสง่างาม
แต่พริบตาต่อมา ร่างของเฉินจิ่วหยวนที่พุ่งเข้าหาหลินโม่ก็ปลิวกระเด็นกลับไป กระแทกกำแพงครัวปีศาจอย่างแรง!