【คุณใช้ความเจ็บปวดเพียงน้อยนิดนี้ปลุกตัวเองขึ้นมา เตือนสติตัวเองไม่ให้จันทราสีเลือดบนฟ้ากลืนกินเหตุผล】
【วินาทีที่ 3 ซึ่งยาวนานราวกับทั้งปี ในที่สุดคุณก็ทนผ่านมันมาได้!】
【แต่สิ่งที่ตามมากลับเป็นวินาทีที่ 4 อันน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า】
【ความยินดีอย่างล้นพ้นพลันผุดขึ้นในใจ】
【ความคลุ้มคลั่งและความโกลาหลทั้งมวลทำให้คุณรู้สึกสุขสมอย่างเหลือเชื่อ】
【เหตุผลของคุณกำลังพังทลายลงอย่างรวดเร็ว】
【คุณปรารถนาจะโอบกอดจันทราสีเลือดบนฟ้า】
【คุณปรารถนาจะถูกตัวตนอันยิ่งใหญ่ที่ไม่อาจจ้องมองนั้นแปดเปื้อน】
【คุณปรารถนาจะหมอบกราบแทบเท้าตัวตนอันยิ่งใหญ่ที่ไม่อาจเอ่ยนามนั้น】
【ขณะที่สติใกล้แตกสลาย จู่ ๆ คุณก็แผดเสียงคำรามอย่างไม่ยอมจำนน “ตัวบ้าอะไรที่ห้ามจ้องมอง? คิดจะกลืนกินฉันเหรอ? ฝันไปเถอะ!”】
【ด้วยเสียงตะโกนนี้ คุณจึงฝืนทนผ่านวินาทีที่ 4 มาได้】
【แต่เมื่อถึงวินาทีที่ 5 ร่างทั้งร่างของคุณกลับราวกับถูกลากเข้าไปในความมืดอันไร้ที่สิ้นสุด】
【เบื้องหน้าคุณปรากฏชีวิตหนึ่งซึ่งใหญ่โตไร้ขอบเขต ราวกับดาวเคราะห์ ทั้งโกลาหล ไร้ระเบียบ บิดเบี้ยว ชั่วร้าย และศักดิ์สิทธิ์】
【เมื่อมองดวงตาสีแดงเข้มขนาดมหึมาราวกับดาวเคราะห์ตรงหน้า จิตใจของคุณก็แทบถูกพลังแปดเปื้อนอันมหาศาลนั้นซัดจนพังทลายในพริบตา】
【ไม่ไหว ไม่ไหว ไม่ไหว อีกแค่วินาทีเดียว อีกแค่วินาทีเดียวเท่านั้น】
【คุณกัดฟันแน่น ก่อนจะงับลิ้นตัวเองเต็มแรง】
【คุณไม่ได้มาที่นี่เป็นครั้งแรก ความต้านทานของคุณในตอนนี้จึงไม่เปราะบางเหมือนครั้งแรกอีกแล้ว】
【ท่ามกลางการจ้องตาซึ่งมากพอจะทำให้คนหวาดกลัวสิ่งใหญ่โต คุณฝืนทนผ่านมาได้ถึง 0.5 วินาที】
【คุณรู้ว่านี่คือขีดจำกัดของตัวเองแล้ว】