“มีนา ขอร้องล่ะ ให้เวลาอีกสักหน่อยเถอะ”
หลี่ซือไหลกำลังถูกเด็กสาวคร่อมอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดเผือด
ในฐานะพนักงานออฟฟิศวัย 27 ปี แม้เขาจะไม่ใช่สายออกกำลังกายตัวจริง แต่ก็ถือว่าร่างกายแข็งแรงกำยำ
ทว่าตอนนี้กลับถูกเด็กสาวรูปร่างเล็กบอบบางที่เห็นเผิน ๆ ใช้มือข้างเดียวกดมือทั้งสองของเขาไว้จนขยับไม่ได้
เด็กสาวชื่อมีนา เป็นเพื่อนบ้านที่ย้ายมาอยู่ข้างบ้านเขาเมื่อปีก่อน ทั้งที่ยังอยู่ในวัยสวมเครื่องแบบนักเรียน แต่หลี่ซือไหลกลับไม่เคยเห็นผู้ปกครองของเธอเลยสักครั้ง
“ซือ...ซือไหล” มีนาก้มตัวลงแนบชิด เอาริมฝีปากแตะข้างหูเขา “คุณปฏิเสธฉันมานานมากแล้ว ฉันทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ”
“ขออีกเดือน...ไม่สิ ขออีกอาทิตย์!”
หางตาของหลี่ซือไหลมีน้ำตาเอ่อขึ้นมาสองหยด “แค่อาทิตย์เดียว! อาทิตย์สุดท้ายแล้ว! ผมจะคิดให้ดีเลย!”
“อาทิตย์หนึ่งสินะ” มีนาลุกขึ้นนั่ง ใช้นิ้วชี้ข้างขวาแตะแก้มเบา ๆ “ฉันก็ไม่อยากเร่งรัดแบบนี้หรอก แต่คุณเหลือเวลาไม่มากแล้วจริง ๆ”
“หา?”
หลี่ซือไหลเอียงหน้ามองเธอเล็กน้อย แววตาเต็มไปด้วยคำถามว่า “ชีวิตที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายของผมกำลังจะขาดแล้วใช่ไหม?”
เมื่อสังเกตเห็นสายตาของเขา มีนาก็ยิ้มอ่อนโยนตอบ “อ้อ ไม่ได้หมายความว่าฉันจะเอาชีวิตคุณนะ แต่คุณเหลือเวลาไม่มากจริง ๆ”
“หมายความว่ายังไง?”
“หมายความว่าต่อจากนี้คุณยังมีเรื่องอื่นต้องไปทำอีกน่ะสิ”
พูดจบ มีนาก็ใช้มืออีกข้างประคองคางของหลี่ซือไหลให้ตรง ก่อนโน้มตัวลงจูบเขา
“อื้อ...!”
หลี่ซือไหลออกแรงสุดกำลังบิดศีรษะ แต่ก็ไม่อาจต้านทานได้เลย ความรู้สึกอึดอัดจากการถูกรุกล้ำภายในปากทำให้น้ำตาไหลจากหางตาในที่สุด
เหตุการณ์ดำเนินต่อไปเช่นนั้นนานถึงสิบนาที
ในที่สุดมีนาก็ถอนริมฝีปากแล้วลุกขึ้นนั่ง เธอเขย่าศีรษะเขาเบา ๆ “สบายไหม?”
“...คนบ้า”
“อะไรนะ?”
สายตาของหลี่ซือไหลเลื่อนลอย เขาเอาแต่มองกำแพงห้องอย่างเหม่อลอย น้ำเสียงไร้ความรู้สึก “ผมไปทำผิดอะไรมา ถึงต้องถูกคุณทำแบบนี้”
“หืม?” มีนาเอียงคอ “คุณไม่ชอบเหรอ?”
หลี่ซือไหลเบิกตากว้าง จ้องเธอเขม็งแล้วตะโกนว่า “ชอบบ้าบออะไรล่ะ! ก่อนจะเจอคุณ ชีวิตผมดีทุกอย่าง! มีงานดี ๆ ครอบครัวอบอุ่น แล้วก็มีแฟนที่รักกันดี! ตั้งแต่คุณมา...”
ดวงตาของเขาแดงก่ำ ในที่สุดก็ทนไม่ไหว ระบายความอัดอั้นตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาออกมาจนหมด “แฟนผมหนีไป บริษัทไล่ผมออก เพื่อนบ้านก็นินทาว่าร้าย ตำรวจก็มาหาแทบทุกสามวัน แถมคุณยังข่มขู่น้องสาวแท้ ๆ ของผมจนเธอไม่กล้าเข้าประตูหมู่บ้านอีก!”
“คุณทำลายชีวิตผม! ทำไมล่ะ? คุณมีสิทธิ์อะไรมาทำแบบนี้กับผม? ผมติดค้างอะไรคุณกันแน่!”
มีนาอ้าปาก ดวงตาพร่าไปด้วยหยาดน้ำ น้ำเสียงเจือสะอื้นเล็กน้อย “ฉัน...ฉันก็แค่รักคุณ แล้วก็อยากให้คุณรักฉันเท่านั้นเอง ตั้งนานแล้ว ตั้งแต่นานแสนนานมาแล้ว ฉันมีความปรารถนาเรียบง่ายอยู่แค่นี้...ทำไมแม้แต่ความปรารถนาเรียบง่ายแค่นี้ยังเป็นจริงไม่ได้!”
“ยัยโง่เอ๊ย”
หลี่ซือไหลหัวเราะเยาะ “คนอย่างคุณมีสิทธิ์ถูกรักด้วยเหรอ? คนที่คิดถึงแต่ตัวเอง ไม่เคยสนใจความรู้สึกคนอื่น อารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ ความคิดกับการกระทำสุดโต่ง หวงจนชวนคลื่นไส้แบบคุณ ต่อให้เลี้ยงหมาสักตัว มันก็ยังไม่รักคุณเลย!”
“...นี่มันคำพูดก่อนตายเหรอ?”
“ฮะ มาอีกแล้ว พออะไรไม่เป็นไปตามใจก็คิดจะแก้ปัญหาด้วยการบังคับสินะ?”
“ถุย!”
หลี่ซือไหลถ่มน้ำลายใส่ใต้ตาขวาของมีนา
“แน่จริงก็ฆ่าผมสิ ถ้าทำให้คนอย่างคุณต้องติดคุกไปตลอดชีวิตได้ อย่างน้อยผมก็ถือว่ากำจัดภัยร้ายของสังคมไปได้หนึ่งอย่าง!”
มีนาหลุบตาลง ปล่อยมือที่ตรึงมือทั้งสองของเขาไว้ แล้วค่อย ๆ เลื่อนมือขึ้นไปจับลำคอเขา ก่อนจะออกแรงบีบเพิ่มขึ้นทีละน้อย
“อึก...!”
แววตาของหลี่ซือไหลพลันแจ่มชัดขึ้น เขามองมีนาอย่างไม่อยากเชื่อ พยายามแกะมือเล็ก ๆ คู่นั้นออกสุดแรง แต่แม้แต่นิ้วก้อยของเธอก็ยังขยับไม่ได้ ทั้งยังไม่ทิ้งรอยขาวไว้บนผิวเนียนละเอียดแม้แต่น้อย
“ทำไมกันนะ ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้อีกแล้ว ฉันแค่อยากอยู่ข้าง ๆ คุณ ทำไมคุณถึงคิดจะจากฉันไปอยู่เรื่อยเลย?”
ลมหายใจของหลี่ซือไหลค่อย ๆ ขาดห้วง ขอบสายตาพร่าเป็นสีขาวเพราะเลือดไปเลี้ยงไม่พอ
“อ้อ จริงสิ”
แรงบีบที่ลำคอคลายลงทันที เขารีบสูดลมหายใจเฮือกใหญ่
“เกมที่ฉันให้คุณไปก่อนหน้านี้ คุณเล่นจนจบแล้วใช่ไหม?”
หลี่ซือไหลหอบหายใจ พลางมองเธออย่างงุนงง อยู่ในบรรยากาศแบบนี้จู่ ๆ ก็มาคุยเรื่องเกมเนี่ยนะ? คนคนนี้ผิดปกติจริง ๆ ด้วย
เพียะ
แก้มซ้ายของเขาถูกตบ
“คำตอบล่ะ?”
“...เล่นจบแล้ว”
“คิดยังไงกับเกม?”
“ภาพตัวละครสวยมาก นางเอกก็ถูกใจผม ระบบความสามารถก็น่าสนใจดี แต่ผมยอมเล่นเพราะคุณบอกว่าเป็นเกมแนวนั้น สุดท้ายตั้งแต่ต้นจนจบกลับไม่มีฉากแบบนั้นเลยสักฉาก”
“ฉันถามถึงเนื้อเรื่อง”
“ก็แนวนางเอกเก่งเกินคน อัปเลเวล ตีมอนสเตอร์ กวาดล้างราชาปีศาจไม่ใช่เหรอ? ระดับดาษดื่นทั่วไปเลย”
“คำถามสุดท้าย ฉันต้องทำยังไงคุณถึงจะรักฉัน?”
“หา?”
หลี่ซือไหลรู้สึกว่าจู่ ๆ บทสนทนาก็วกมาเรื่องนี้อย่างเหลือเชื่อ
เพียะ
“ไม่มีเวลาแล้ว รีบตอบมา”
“ผมไม่มีวันรักคุณ”
เพียะ
“...อยู่ให้ห่างจากผมไปเลย”
เพียะ
“...คุณก็แค่ทำตัวเหมือนเด็กผู้หญิงปกติทั่วไปไม่ได้หรือไง!”
หลี่ซือไหลลูบแก้มที่โดนตบจนแดงคล้ำไปหมด
“พูดตามตรง คุณหน้าตาตรงสเปกผมอยู่เหมือนกัน แค่ทำตัวเหมือนสัตว์เดรัจฉานเกินไป”
เพียะ
“ถ้าอย่างนั้น...” น้ำเสียงของมีนาดูล่องลอยไม่แน่นอน “เด็กผู้หญิงปกติทั่วไปเป็นยังไงเหรอ?”
หลี่ซือไหลมองเธออย่างสงสัย “หา?”
เพียะ
“ก็...ก็เหมือนแฟนเก่าของผมไง”
เพียะ เพียะ เพียะ เพียะ เพียะ
“เดี๋ยว—หยุด ๆ!”
หลี่ซือไหลรีบยกมือขึ้นป้องหน้า พูดอย่างลังเลว่า “ก็แค่...อย่าสุดโต่งขนาดนี้ก็พอ!”
“ทำตัวเหมือนคนปกติ เรียนรู้ที่จะเคารพและปฏิบัติดีต่อคนอื่นบ้าง ไม่ใช่เอาแต่ตัวเอง!”
เขาเงยหน้ามองมีนา “คุณยังเด็กขนาดนี้ ต้องเปลี่ยนแปลงได้แน่ เข้าใจไหม?”
มีนาแหงนหน้าคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าอย่างแรง “ฉันจำไว้แล้ว”
จากนั้นก็ยกมือทั้งสองกลับมาบีบคอเขาอีกครั้ง
“!?”
ทำไมล่ะ!? หลี่ซือไหลเบิกตากว้าง แววตาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ
“เดี๋ยว...คุณบอกว่า...อยากให้ผมรัก...คุณ...ผม ผมลอง...ดูก็ได้...” เขาเค้นเสียงออกมาจากลำคออย่างยากลำบาก
“อืม ได้ยินคุณพูดแบบนั้นฉันดีใจมาก” มีนายิ้มกว้าง
“ผม...ถ้าคุณอยากทำ...เรื่องแบบนั้น...ก็ได้! ตอนนี้เลย!” หลี่ซือไหลดิ้นรน รู้สึกว่าตัวเองใกล้จะหมดสติอีกครั้ง
“เรื่องนั้นไม่ต้องรีบหรอก ยังไงฉันก็ลองมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว แค่คุณจำไม่ได้เท่านั้นเอง”
“เอ๊ะ?”
กร๊อบ
สติของหลี่ซือไหลดับวูบลง ณ ที่นั้น
...
วันที่ 1 เดือน 1 ปีที่ 10,000 แห่งปฏิทินศักดิ์สิทธิ์ เวลาเที่ยงวัน
สติของเขาลอยขึ้นมาจากความมืด
เขาอยากขยับตัว แต่ร่างกายกลับหนักราวกับถูกกรอกตะกั่ว พยายามลืมตาขึ้น ทว่าสายตาพร่ามัวอย่างยิ่ง มองเห็นเพียงเงาคนหลายร่างขยับไปมาอยู่รอบตัว
“ลิอานนา ลูกปลอดภัยดีไหม?” เสียงผู้ชายทุ้มต่ำดังมาจากที่ไกล ๆ
ลูกเหรอ? หมายถึงผมหรือ? ผมกลับชาติมาเกิดแล้ว? เขาคิดในใจ
จากนั้นเขาก็รู้สึกว่ามีคนส่งตัวเขาไปไว้ในมือใหญ่แข็งแรงคู่หนึ่ง ปลายนิ้วมีหนังด้าน และประคองท้ายทอยของเขาไว้อย่างมั่นคง
“เลส”
“ลูกชายของพ่อ เลส อัลเบียน”
ในใจเขาราวกับมีสายฟ้าฟาดเปรี้ยง
ชื่อของตัวร้ายกระจอกที่ถูกฟีอา นางเอกของเกมแนวสาวเก่งที่มีนาพูดถึงก่อนจะหักคอเขา เป็นคนลงมือสังหารด้วยตัวเองตั้งแต่บทนำ ก็คือเลส อัลเบียน!
“อื้อ...แง้—”
เขาอยากด่าพ่อแม่ตัวเองโดยไม่รู้ตัว แต่เสียงที่หลุดออกมากลับเป็นเสียงร้องไห้ของทารก
ผู้คนในห้องกลับมาวุ่นวายกันอีกครั้ง บ้างหัวเราะ บ้างพูดว่า “คุณชายน้อยแข็งแรงดีจริง ๆ”
เขาหลับตาลง บอกตัวเองว่า: อย่าตื่นตระหนก เลสในเรื่องต้นฉบับตายตอนอายุ 15 ปียังมีเวลาอีกนาน ยังมีโอกาสพลิกสถานการณ์ได้อีกมาก แล้วก็มีนานี่มันไอ้สารเลวที่เหลือเชื่อจริง ๆ
เขากำหมัดเล็ก ๆ ของตัวเองแน่น
ปีถัดมา
วันที่ 1 เดือน 1 ปีที่ 10,001 แห่งปฏิทินศักดิ์สิทธิ์ จุดเริ่มต้นของหมื่นปีที่สองนับตั้งแต่การกลับมาขององค์ศักดิ์สิทธิ์
เครื่องบรรณาการแด่องค์ศักดิ์สิทธิ์ ฟีอา ซินเดอร์ ถือกำเนิดขึ้น