ลมเหนือหอบหิมะพัดโหมกระหน่ำผ่านหมู่บ้าน
ในบ้านดิน เปลวเทียนแดงสั่นไหวไปมาตามแรงลม
ใต้เตียงเตาคุกรุ่น ไอร้อนระลอกแล้วระลอกเล่าพัดเข้าสู่ผ้าห่ม
เจียงชิงเยว่ร้อนจนทนไม่ไหว จึงสะลึมสะลือตื่นขึ้นมา อยากดูว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่พอลืมตา ก็เห็นใบหน้าหล่อเหลาเกินต้านขยายอยู่ตรงหน้า
ผมสั้นเกรียน เครื่องหน้าคมเข้มหล่อเหลา กรามได้รูปชัดเจน ตรงปลายจมูกยังมีไฝจาง ๆ เม็ดหนึ่ง เพิ่มความดิบเถื่อนให้ใบหน้าเย็นชาของเขา
เพียงแต่สีหน้าดูไม่ค่อยเป็นธรรมชาตินัก
เจียงชิงเยว่เลื่อนสายตาลง ก่อนยื่นมือไปหยิกกล้ามท้องเรียงเป็นลอนราวกับแท่งช็อกโกแลตเบา ๆ อย่างพึงพอใจ “ฝันดีจริง ๆ มีทุกอย่างเลย!”
นอกจากในฝันแล้ว เธอคงไม่มีทางได้เจอผู้ชายที่ตรงสเปกขนาดนี้ไปตลอดชีวิต!
น่าเสียดายจริง ๆ
แต่ได้ฝันเห็นสักครั้งก็คุ้มแล้ว
ชายหนุ่มที่อยู่เหนือร่างเห็นเธอยิ้มเคลิ้มเหมือนคนหลงใหล ก็อดเยาะเย้ยเสียงเย็นชาไม่ได้ “เจียงชิงเยว่ เธอนี่ร้อนใจขนาดนั้นเลยเหรอ! ถึงกับกล้าใส่ร้ายฉันอีกครั้งว่า—”
เจียงชิงเยว่กลัวว่าจะตื่นเร็วเกินไป รีบพูดขัดขึ้นมา “ไม่งั้น...เรา...สลับกันไหม?”
พอดีเธอก็ไม่อยากนอนบนเตียงนี้แล้ว ร้อนเหมือนถูกจับไปย่างบนกองถ่าน
สิ้นเสียง สีหน้าของชายหนุ่มที่อยู่เหนือร่างก็หม่นคล้ำลงทันที ก่อนกัดฟันพูดว่า “เจียงชิงเยว่ อย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน”
......
ยามเช้า เมื่อเจียงชิงเยว่กลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง ก็รู้สึกเหมือนร่างกายถูกถังน้ำหนักบดทับมาอย่างไรอย่างนั้น
แสบร้อนไปทั้งตัว
โดยเฉพาะลำคอ แห้งเหมือนเปลือกไม้เก่าแก่นับพันปี ขยับนิดเดียวก็แทบจะลุกเป็นไฟ
“น้ำ...”
เสียงของเจียงชิงเยว่ปลุกชายหนุ่มที่นอนอยู่บนเตาเดียวกันให้ตื่น เขามีโทสะจาง ๆ ฉาบอยู่บนใบหน้า แต่พอเห็นรอยแดงกระดำกระด่างบนตัวเธอ สีหน้าก็อ่อนลงเล็กน้อย
เขากำลังจะพลิกตัวลงจากเตาไปตักน้ำให้ แต่พอเปิดผ้าห่ม จุดสีแดงดุจดอกเหมยบนผ้าปูเตียงก็สะดุดตาชายหนุ่มทันที
ไฟโกรธพลันลุกโชนขึ้นในดวงตาเขา กำปั้นขบแน่นฉับพลัน “เจียงชิงเยว่ อธิบายมาซิ นี่มันอะไร?!”
เจียงชิงเยว่นอนหลับไม่สนิทอยู่แล้ว พอได้ยินเสียงตวาดก็สะดุ้งตื่นทันที
เมื่อลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้าทำให้เธอชะงักงัน
ผนังดินสีเทาทั้งสี่ด้าน หน้าต่างกรุกระดาษ โต๊ะเตี้ยหนึ่งตัว ม้านั่งเตี้ยสองตัว และเตียงเตาหนึ่งหลัง
สิ่งเดียวที่มีสีสันคือเทียนแดงสองเล่มที่ใกล้จะมอด กับกระดาษมงคลติดผนัง นอกนั้นไม่มีเครื่องประดับใดอีก
ส่วนผู้ชายที่อยู่ในฝันเมื่อคืน ตอนนี้กำลังมองเธอด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว นิ้วชี้ไปยังผ้าปูเตียงข้างตัวเธอ
เจียงชิงเยว่ไล่สายตาไปตามทิศทางที่เขาชี้ แล้วก็ถึงกับชาวาบไปทั้งตัว
นี่มันเรื่องจริงหรือนี่!
......
ตอนนั้นเองเจียงชิงเยว่ถึงเพิ่งรู้ว่า ในหัวมีความทรงจำที่ไม่ใช่ของตัวเองเพิ่มเข้ามา
จากความทรงจำนั้น ดูเหมือนเธอจะทะลุมิติมาปี 1976!
จากนักปริญญาเอกด้านเกษตรกรรม กลายเป็นสาวบ้านนอกวัยสิบแปดปีที่ชื่อและแซ่เดียวกันเสียอย่างนั้น!
สาวคนนี้ก็ไม่ใช่คนธรรมดา เมื่อไม่กี่วันก่อนเธอจัดฉากขึ้นมาเอง จนได้ตัวโจวเจิ้งถิง ปัญญาชนที่ถูกส่งลงชนบทซึ่งหล่อที่สุดในกองผลิตมาจัดการ
หลังโจวเจิ้งถิงตื่นขึ้นมาก็ทั้งอับอายทั้งโกรธ แต่เพราะถูกจับได้ต่อหน้าคนอื่น หากไม่ยอมรับ ก็จะถูกส่งไปโดนเป่าหัวด้วยปืน!
ไม่มีทางเลือก เขาจึงจำต้องยอมแต่งงานกับเธอ
เมื่อคืนเป็นคืนแรกหลังแต่งงาน พอเห็นว่าโจวเจิ้งถิงอาจไม่ยอมร่วมมือ เจ้าของร่างเดิมก็เอาของที่เหลือจากคราวก่อนละลายน้ำให้เขาดื่มอีก
เพื่อให้เขาคลายความระแวง เจ้าของร่างเดิมเองก็ดื่มไปหนึ่งชาม
ใครจะคิดว่าจู่ ๆ เธอก็สิ้นใจตรงนั้น เจียงชิงเยว่จากยุคปัจจุบันจึงทะลุมิติเข้ามาแทน
โจวเจิ้งถิงคิดว่าเมื่อคืนเป็นครั้งที่สอง ใครจะรู้ว่าพอเปิดผ้าห่มเมื่อครู่ ถึงได้พบว่าเมื่อคืนกลับเป็นครั้งแรก?!
พูดแบบนี้ก็แปลว่าครั้งแรกไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย เธอแค่ยัดเยียดตัวเองให้ผู้หญิงตรงหน้าคนนี้เท่านั้น!
เพราะอย่างนั้น ผู้ชายถึงได้โกรธขนาดนี้
พอคิดถึงตรงนี้ เจียงชิงเยว่ก็ปวดหัวขึ้นมาทันที เลยตัดสินใจปล่อยให้มันเลยตามเลย “คุณถามฉัน ฉันก็อยากถามคุณเหมือนกัน คราวก่อนคุณทำได้ไม่ดีหรือไง?”
สิ้นเสียง โจวเจิ้งถิงก็โกรธจนหัวเราะออกมา
ก็จริง กับผู้หญิงคนนี้ เขาจะไปมีเหตุผลอะไรให้พูดอีก?
พูดไปก็เปลืองน้ำลายเปล่า ๆ
เจียงชิงเยว่เห็นว่าตัวเองเปิดปากพูดแล้วเขาไม่ทันจับได้ว่ามีอะไรผิดปกติ ก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก
คิดจะประคองสถานการณ์ไปก่อน
เสื้อผ้าของเมื่อวานกระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น เจียงชิงเยว่กวาดตามองรอบห้องก็ไม่เห็นเสื้อผ้าสะอาดของตัวเองอยู่ตรงไหน
จึงหันไปเรียกชายหนุ่ม “โจวเจิ้งถิง ช่วยหยิบเสื้อผ้าสะอาดให้ฉันชุดหนึ่งได้ไหม?”
กลัวว่าเขาจะไม่ยอม เธอจึงจงใจออดอ้อนเสียงหวานอีกประโยค “ฉันขยับไม่ไหว เมื่อยไปหมดทั้งตัวแล้ว”
โจวเจิ้งถิงขบกราม ใบหน้าแสดงความรำคาญอยู่บ้าง “ก่อนหน้านี้เธอรีบร้อนจะย้ายเข้ามา นอกจากเทียนคู่หนึ่งกับกระดาษมงคลหนึ่งแผ่นแล้วก็ไม่ได้เอาอะไรมาเลย เธอลืมไปแล้วหรือไง?”
กลัวว่าเธอจะก่อเรื่องอะไรขึ้นมาอีก โจวเจิ้งถิงจึงคร้านจะพูดกับเธอให้มากความ
เขาก้มเก็บเสื้อผ้าบนพื้นขึ้นมา แล้วโยนไปข้างตัวเธอ “รีบใส่เสื้อผ้าแล้วลุกขึ้น เดี๋ยวฉันจะพาเธอกลับบ้านแม่ไปเอาสัมภาระ”
เจียงชิงเยว่ยื่นมือไปรับเสื้อผ้า ผ้าห่มบนตัวก็พลันร่วงลง
ชายหนุ่มเหลือบมองแวบหนึ่ง ตกใจจนรีบหันหลังให้ แผ่นหลังแข็งทื่อ
“รีบใส่เสื้อผ้า เดี๋ยวกลับบ้านแม่แล้ว อย่าลืมถามให้แน่ใจว่าเรื่องกลับเข้าเมืองจะจัดการได้เมื่อไหร่?”
มือของเจียงชิงเยว่ชะงัก “กลับเข้าเมือง?”
มิน่าล่ะ ผู้ชายคนนี้ถึงได้ผิดปกติขึ้นมาอย่างกะทันหัน อยากกลับบ้านแม่พร้อมเธอ
พอได้ยินเสียงสงสัยจากด้านหลัง โจวเจิ้งถิงก็ขมวดคิ้วแล้วหันกลับมา “เธอหมายความว่ายังไง?”
สิ้นเสียง เขาก็เห็นว่าเสื้อท่อนบนของเธอยังไม่ได้ติดกระดุม จึงรีบหันกลับไปอีกครั้ง
“เจียงชิงเยว่ อย่ามาเล่นลูกไม้อะไรกับฉัน เมื่อวานเธอพูดกับฉันเองว่าโน้มน้าวพ่อของเธอได้แล้ว ขอแค่พาเธอไปด้วย พ่อก็จะช่วยจัดการเรื่องกลับเข้าเมืองให้ฉันทันที”
ระหว่างที่โจวเจิ้งถิงพูด ภาพเมื่อคืนก็ยังเล่นวนอยู่ในหัวไม่หยุด
ก่อนเมื่อคืน เขาไม่เคยคิดเรื่องพาเธอกลับเข้าเมืองเลย
แต่หลังผ่านไปหนึ่งคืน ทุกอย่างกลับดูเหมือนเปลี่ยนไปแล้ว
ถ้าเธอจัดการเรื่องนี้ได้จริง การพาเธอกลับเข้าเมืองไปใช้ชีวิตด้วยกันก็ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องที่ยอมรับยากนัก
คิดได้เช่นนั้น โจวเจิ้งถิงก็อดปรับน้ำเสียงให้อ่อนลงไม่ได้
“เจียงชิงเยว่ นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะเชื่อเธอ ถ้าเธอยังหลอกฉันอีก เราสองคนก็จบกัน ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟ ฉันก็จะหย่ากับเธอ”
ระหว่างที่โจวเจิ้งถิงพูด เจียงชิงเยว่ก็นึกออกแล้ว
เรื่องกลับเข้าเมืองเป็นเรื่องที่เจ้าของร่างเดิมยกมาเป็นเหยื่อล่อโดยตั้งใจ ก่อนจดทะเบียน เพราะกลัวว่าเขาจะไม่ยอมร่วมมือ
เอาเข้าจริง อย่าว่าแต่จะกลับเข้าเมืองได้หรือไม่เลย เธอไม่เคยพูดเรื่องนี้กับพ่อที่เป็นหัวหน้ากองผลิตด้วยซ้ำ
ทั้งหมดเป็นเรื่องที่เธอคิดขึ้นมาเองกะทันหัน
แต่ดูท่าทีของผู้ชายตอนนี้แล้ว คงต้องค่อย ๆ ดูไปก่อน กลับไปแล้วค่อยถามพ่อดู!
เผื่อว่าทำได้จริงล่ะ?
คิดได้ดังนั้น เจียงชิงเยว่ก็รีบใส่เสื้อผ้า แล้วฝืนความเมื่อยล้าลงจากเตียง
“ทำกับข้าวก่อน เดี๋ยวกินเสร็จฉันจะกลับบ้านแม่ไปช่วยถามให้”