"ไม่เอา... เจ็บ... เจียงโยวเจ๋อ—!"
ซื่อเอี๊ยนค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างมึนงง สิ่งแรกที่เห็นคือยอดม่านสีแดงเข้มในห้องนอนของตน
ตะเกียงรูปดอกบัวทิวทัศน์ยังคงส่องแสงวูบไหว สะท้อนให้ทั่วห้องเต็มไปด้วยแสงอบอุ่น
"คุณหนู ในที่สุดท่านก็ฟื้นแล้ว!" สาวใช้นามหลิงเฮ่อถืออ่างทองแดงวิ่งเข้ามาด้วยสีหน้ากังวล
"ท่านเป็นไข้สูงสามวัน คุณนายแทบคลั่ง ท่านร้องไห้หมดสติไปหลายรอบแล้ว"
ซื่อเอี๊ยนพยุงตัวเองจะลุกขึ้นนั่ง แต่ร่างกายอ่อนแรงไร้เรี่ยวแรง
หน้าผากและแผ่นหลังยังคงมีเหงื่อเย็นผุดออกมา ปลายนิ้วสั่นระริก
เป็นไข้สูงติดต่อกันสามวัน นางก็ฝันถึงสามคืน
ในฝันไม่เว้นแม้แต่วินาทีเดียวที่ถูกเจียงโยวเจ๋อกลั่นแกล้งทรมาน สุดท้ายถูกแขวนไว้บนหอคอยเมือง
ความเจ็บปวดและความหวาดกลัวอันรุนแรงนั้น แม้จะตื่นขึ้นมาก็ยังคงตราตรึงอยู่ในความทรงจำ
ฉากนั้นสมจริงเกินไป ทำให้นางไม่สามารถคิดเป็นเพียงแค่ฝันร้ายธรรมดาได้
หลิงเฮ่อพยุงนางขึ้น พิงไว้ที่หัวเตียง แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับเหงื่อให้
"คุณหนู ท่านรู้สึกดีขึ้นบ้างหรือไม่? ในครัวอุ่นยากานพลูไว้ ทาสจะให้คนยกมา..."
ซื่อเอี๊ยนมองออกไปนอกหน้าต่างที่เปิดครึ่งหนึ่ง สีหน้าครุ่นคิด เสียงยังแหบแห้งจากไข้สูง
"หลิงเฮ่อ เจียงโยวเจ๋อ... เขาเป็นอย่างไรบ้าง?"
มือที่ถือผ้าเช็ดหน้าของหลิงเฮ่อหยุดชะงัก แล้วเหลือบมองสีหน้าของนายหญิงอย่างระมัดระวัง
"คุณหนู เมื่อวานคุณชายเจียงถูกทำโทษทางร่างกายแล้ว อีกเจ็ดวันก็จะเข้าพระราชวัง..."
เมื่อเห็นสีหน้าของคุณหนูเริ่มแย่ลงเรื่อย ๆ เสียงของนางก็ค่อย ๆ เบาลง
คำพูดที่เหลือติดอยู่ในลำคอ ไม่รู้ว่าควรพูดต่อหรือไม่
คุณหนูและคุณชายตระกูลเจียงเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่วัยเด็ก สนิทสนมกันมาก
ในสามวันแห่งการหลับใหลนี้ นางเรียกชื่อคุณชายเจียงนับครั้งไม่ถ้วน
ตอนที่ไข้สูงที่สุด เสียงร้องนั้นแหลมคมจนนางฟังแล้วแทบจะร้องไห้ตาม
แต่ตระกูลเจียงก่อกบฏ เป็นความผิดถึงขั้นฆ่าล้างตระกูล ใครกล้าเข้าไปเกี่ยวข้อง?
ใครแตะต้องก็ต้องตาย
หลิงเฮ่อกัดริมฝีปากล่าง ในที่สุดก็พูดออกมาจนหมด
"คุณหนู ท่านโจวกล่าวแล้ว ต่อจากนี้ตระกูลของเราจะไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลเจียงอีกต่อไป"
ซื่อเอี๊ยนกุมหน้าอก ค่อย ๆ หลับตาลง
ฉากในฝันปรากฏขึ้นอย่างชัดเจนในความคิด ทีละเฟรม ๆ
นางเห็นใบหน้าของเจียงโยวเจ๋อ
ใบหน้าที่ครั้งหนึ่งนางเคยลูบไล้ด้วยปลายนิ้วนับครั้งไม่ถ้วน ในฝันกลับแปลกตาและน่ากลัว
ดวงตาที่เคยมีแววรักเมื่อมองนาง กลายเป็นดวงตาที่มืดมน เย็นชา คลุ้มคลั่ง เต็มไปด้วยความเกลียดชังที่ไม่อาจละลายได้
เขาเกลียดนาง
เกลียดที่นางทอดทิ้งเขาในช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดของเขา
เกลียดที่นางพูดถึงเขาต่อหน้าคนอื่นด้วยน้ำเสียงดูหมิ่นเหยียดหยาม ใบหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจที่อยากตัดความสัมพันธ์โดยเร็ว
เกลียดที่นางไม่เพียงแต่ถอนหมั้น แต่ยังจะแต่งงานกับคนอื่นอีกด้วย
"ชิงชิง" ในฝันเขาเรียกนางด้วยเสียงแผ่วเบา อ่อนโยนจนน่าขนลุก "เจ้าหรือรู้ ข้าเจ็บปวดเพียงใด?"
นางรู้
ตอนนี้นางรู้แล้ว
หลิงเฮ่อเห็นนายหญิงเงียบไปนาน คิดว่านางยังไม่ฟื้นจากไข้
"คุณหนู ท่านอย่าคิดมากนักเลย สุขภาพสำคัญกว่า..."
นางจุ่มผ้าเช็ดหน้าลงในอ่างทองแดง บิดหมาด ๆ แล้วนำมาประคบหน้าของซื่อเอี๊ยน
"ท่านโจวกล่าวว่าเมื่อท่านฟื้นแล้ว ให้นำหยกหมั้นไปให้เขา เขาจะไปถอนหมั้นให้"
"ถอนหมั้น?"
ถูกต้องแล้ว เดิมทีหล่อนตั้งใจจะไปถอนหมั้นอยู่แล้ว
ตระกูลเจียงล่มสลาย เจียงโยวเจ๋อกลายเป็นคนผิด การหมั้นหมายนี้เก็บไว้ทำไม?
เก็บไว้เพื่อลากตัวเองลงไปในหล่มโคลนด้วยหรือ?
หล่อนถึงกับเตรียมคำพูดสำหรับถอนหมั้นไว้พร้อมแล้ว
แต่แล้วก็ฝันไปเรื่องหนึ่ง ตกใจจนเป็นไข้สูงสามวัน แทบเอาชีวิตไม่รอด
ซื่อเอี๊ยนเปิดผ้าเช็ดหน้าออก เสียงแหลมสูง "ใครบอกว่าข้าจะถอนหมั้น!"
"คุณหนู?"
หลิงเฮ่อตกใจกับปฏิกิริยาของนาง ปากอ้าค้างจนสามารถสอดไข่เข้าไปได้ทั้งฟอง
"ท...ทว่า... แต่ท่านเมื่อไม่กี่วันก่อนยังบอกว่าจะถอนหมั้น..."
นางพูดติด ๆ ขัด ๆ ด้วยความร้อนใจ "ท่านบอกว่าตระกูลเจียงก่อความผิดใหญ่หลวง ท่านไม่สามารถ..."
"เมื่อไม่กี่วันก่อนก็เรื่องเมื่อไม่กี่วันก่อน! วันนี้ก็เรื่องวันนี้! ข้าไม่ถอนแล้ว! ไม่ถอน ไม่ถอน ไม่ถอน!"
ซื่อเอี๊ยนผุดขึ้นจากเตียง ขาอ่อนแรงจนเกือบทรุดลงกับพื้น
หลิงเฮ่อมีสายตาไว รีบพยุงนางไว้ "คุณหนู ท่านช้าลงหน่อย! ไข้เพิ่งจะลด ร่างกายยังอ่อนแออยู่!"
ซื่อเอี๊ยนให้นางพยุง เดินทีละก้าวไปนั่งที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง
ยื่นมือไปดึงลิ้นชักใต้กล่องเครื่องสำอาง หยิบกล่องไม้จันทน์แดงออกมาจากข้างใน
กล่องไม่ใหญ่ ถือไว้ในอุ้งมือรู้สึกหนัก ๆ เป็นไม้จันทน์แดงคุณภาพดี
มุมกล่องถูกขัดจนขึ้นเงา ดูแล้วเจ้าของต้องลูบคลำซ้ำแล้วซ้ำเล่านับครั้งไม่ถ้วนอย่างแน่นอน
ข้างในเรียงรายด้วยธนบัตรประมาณยี่สิบใบ และเครื่องประดับราคาแพงอีกสองสามชิ้น
หยกหมั้นก็อยู่ที่ด้านล่างสุดเช่นกัน
แกะสลักเป็นดอกบัวคู่อยู่ในดอกเดียวกัน ก้านใบพันกันแนบแน่น ดอกบัวสองดอกเบ่งบานคู่กัน หมายถึงความรักที่ยั่งยืนไม่แยกจากกัน
ด้านหลังสลักอักษรสองตัว "เจียงซื่อ"
ซื่อเอี๊ยนจ้องมองอักษรสองตัวนั้น มือสั่นมากขึ้นเรื่อย ๆ
ในฝัน เจียงโยวเจ๋อกำหยกหมั้นนี้ไว้ที่ปลายนิ้ว หัวเราะเยาะเย้ยถามนาง สายตาเฉียบคมราวกับอาบยาพิษ
"ชิงชิง ตอนที่เจ้าถอนหมั้น หยกหมั้นนี้คืนกลับมาได้อย่างง่ายดายจริง ๆ นะ"
เพียงแค่ง่ายดายเท่านั้นหรือ?
ในฝันนางทำอะไร?
นางต่อหน้าเจียงโยวเจ๋อ ยกหยกหมั้นนี้ขึ้นสูง แล้วเหวี่ยงลงกับพื้นอย่างแรง
เสียงหยกแตกแหลมคมชัดเจน ดอกบัวคู่แตกออกเป็นสองซีก
นางมองเขาจากเบื้องบนด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจและดูถูก
"เจ้าคนเป็นขันที จะคู่ควรกับข้าได้อย่างไรกัน"