เพ่ยฮวี่ซวี่เรียกมารดาแล้วจึงทักทายผู้ใหญ่คนอื่นๆ ตามลำดับ สายตาของเขาตกอยู่ที่เจียงเจี่ยว
นางก้มหน้าลงเล็กน้อย
หลายชื่อเห็นบุตรชายจ้องมองนางอยู่ สีหน้าจางลงเล็กน้อย พูดกับเจียงเจี่ยวว่า “ยังไม่รีบไปทักพี่ชายอีก”
เจียงเจี่ยวจึงกล้าที่จะเงยหน้าขึ้น
ผู้มาใหม่สวมชุดคลุมปักลวดลายสีงาช้าง เอวคาดเข็มขัดหยกทองคำ ผมมุ่นรวบด้วยมงกุฎหยกแกะสลัก นัยน์ตาดำขลับลึกซึ้ง ดูมีอายุมากกว่านางเล็กน้อย วัยราวยี่สิบต้นๆ
แม้จะมิได้ประดับเครื่องประดับมากมาย แต่กลับแผ่ความสูงศักดิ์สง่างาม
เพียงแต่พี่ชายซื่อจื่อผู้นี้ของนาง ท่าทางสงบนิ่ง ดูเย็นชาไปบ้าง ทำให้เดาไม่ออกว่ากำลังคิดสิ่งใด
เจียงเจี่ยวเพียงแค่มองดูใบหน้านั้น ก็เผลอเหม่อไปชั่วขณะ
ก่อนหน้านี้ตอนอยู่หนานโจว นางไม่เคยเห็นชายหนุ่มรูปงามดุจจักรหยกเช่นนี้มาก่อน รูปลักษณ์งดงามเพียงนี้ มองเพียงแค่ครั้งเดียวก็อดคิดถึงคำว่าบุปผากล้วยไม้บนต้นหยก ต้องแสงจันทร์อันบริสุทธิ์ไม่ได้
สายตาของเพ่ยฮวี่ซวี่ตกอยู่บนใบหน้าของเจียงเจี่ยว ก็ชะงักไปเล็กน้อยเช่นกัน
เพียงแต่เขาไม่เคยแสดงอารมณ์บนใบหน้า ดังนั้นจึงไม่มีใครสังเกตเห็น
เจียงเจี่ยวรู้สึกตัวว่าตนเสียท่าจึงรีบเอ่ยเสียงเบา “พี่ชายซื่อจื่อ”
เพ่ยฮวี่ซวี่รับคำเบาๆ ก่อนจะหันสายตากลับ มิได้แสดงความสนใจต่อน้องสาวที่มาจากแดนไกลผู้นี้มากนัก
เจียงเจี่ยวสังเกตเห็นว่า ทุกคนในครอบครัวนี้ ปฏิบัติต่อพี่ชายซื่อจื่อผู้นี้...สุภาพเกินไปเล็กน้อย