ชิวเยวี่ยพูดไม่ผิด แม้นางอยู่ในเมืองหลวง เวลาออกไปทำธุระนอกจวนก็ต้องมีพวกหม่อมห้ามตามติดอยู่เสมอ และนางก็เคยเห็นคุณหนูงาม ๆ มากมายหลายคน
แต่กลับ must ตะลึงในความงามของคุณหนูน้อย
ชิวเยวี่ยเห็นคุณหนูน้อยลงมือทำงานคนเดียว ก็ไม่กล้าอยู่เฉย รีบวิ่งเข้าไปช่วยปัดกวาดด้วยกัน
คุณหนูน้อยเอ่ยเบา ๆ กับนาง: "ชิวเยวี่ย ขอบใจเจ้ามาก"
ชิวเยวี่ยหน้าร้อน: "ข้าเป็นเพียงสาวใช้ ทำสิ่งเหล่านี้ก็เป็นหน้าที่อยู่แล้ว"
คุณหนูน้อยตัวหอม รูปร่างบางบาง ดูแล้วเหมือนกิ่งหลิวที่ไหวเอนตามสายลม
แต่คุณหนูน้อยก็ไม่ได้รังเกียจว่านางเป็นสาวใช้ เห็นมือนางถลอกเล็กน้อย ยังกุมมือนางไว้ แล้วเอ่ยด้วยความเวทนา: "คงเจ็บมากสินะ"
ชิวเยวี่ยไม่เคยถูกใครปฏิบัติเช่นนี้มาก่อน จึงยืนตะลึงอยู่กับที่: "...ข้าไม่เจ็บหรอก คุณหนูน้อย"
คุณหนูน้อยยิ้มอ่อนโยนให้นาง แล้วหยิบปิ่นปักผมออกมาจากกาย วางลงในมือนาง ก้มหน้าพูดด้วยความเขินอาย: "ชิวเยวี่ย ข้าเพิ่งมาใหม่ ไม่ค่อยเข้าใจกฎเกณฑ์ในจวนกั๋วกงเท่าไรนัก และไม่รู้จักผู้คนในจวน เกรงว่าตนเองจะทำอะไรไม่ดี..."
ชิวเยวี่ยสะดุ้ง รีบส่งปิ่นปักผมกลับคืน: "คุณหนูน้อยวางใจได้ ตราบใดที่ข้ารู้ ข้าก็จะเล่าให้คุณหนูน้อยฟังทั้งหมด ส่วนปิ่นปักผมนี้ ข้าไม่รับหรอก"
แต่คุณหนูน้อยกลับยืนยันจะให้รับให้ได้ ชิวเยวี่ยจึงต้องรับปิ่นปักผมนั้นไว้
ชิวเยวี่ยกล่าว: "ในจวนนี้นอกจากฮูหยินใหญ่ ยังมีคุณท่านใหญ่ คุณท่านรอง คุณท่านสาม ท่านหญิงรองอีก ฮูหยินใหญ่ให้กำเนิดบุตรสองคน..........."