เจียงเจี่ยวพยักหน้า “ในเมื่อคุณบาดเจ็บเพราะฉัน แถมพรุ่งนี้ยังต้องมาเรียนพิเศษให้ฉันอีก ไม่ใช่หรือไง”
เสิ่นเนี่ยนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ได้ยินประโยคนั้นก็หน้าแดงขึ้นมา
เธอเอ่ยเสียงเบากับสวี่ชิงเยี่ยน “...ถ้าคุณยังไม่วางใจเรื่องคุณยาย คืนนี้ฉันไปดูแทนก็ได้นะ ส่วนเรื่องที่มาช้า ฉันจะช่วยอธิบายให้เอง”
......
สุดท้ายเจียงเจี่ยวก็พาพระเอกกลับบ้านมาด้วย
เธอให้คนขับรถส่งเสิ่นเนี่ยนกลับไปก่อน จากนั้นจึงกลับมาถึงบ้านของตัวเอง
พวกคุณน้าในบ้านเห็นเธอพาสวี่ชิงเยี่ยนกลับมาด้วย ก็แสดงสีหน้าประหลาดใจออกมาเล็กน้อย
“เขาจะค้างที่นี่คืนหนึ่ง”
เจียงเจี่ยวบอก “คุณน้า ช่วยเตรียมห้องพักให้สักห้องนะคะ”
คุณน้าพยักหน้ารับ
หลังจากกินข้าวเย็นเสร็จ
เจียงเจี่ยวก็กลับเข้าห้องของตัวเอง
ความคิดซุกซนผุดขึ้นมาในหัว เธอจึงเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วย่อตัวลง
เริ่มค้นหาเสื้อผ้าเก่า ๆ ของตัวเอง
เจียงเจี่ยวมีเสื้อเชิ้ตตัวหนึ่งที่ค่อนข้างใหญ่ ก่อนหน้านี้เธอเคยใส่ที่บ้านครั้งหนึ่ง แล้วก็เอามันไปกดไว้ก้นกล่อง
แต่ตอนนี้
เจียงเจี่ยวโค้งริมฝีปากขึ้นเล็กน้อย คิดว่าเสื้อตัวนี้เหมาะจะเอาไว้แกล้งสวี่ชิงเยี่ยนพอดี พอนึกถึงสีหน้าของอีกฝ่ายตอนเห็นเสื้อ ใจก็ทั้งคาดหวังและอดขำไม่ได้
หญิงสาวจึงเคาะประตูห้องพัก
สวี่ชิงเยี่ยนเปิดประตู
เจียงเจี่ยวเชิดคางขึ้นเล็กน้อย แล้วยื่นเสื้อผ้าให้ “สวี่ชิงเยี่ยน นี่ เสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยน”