ผู้อำนวยการเฉินเอ่ยด้วยความประหลาดใจ “ก็เรื่องที่มาทำงานที่โรงงานของผมงั้นหรือ”
โจวถิงพูดตรงประเด็น “ภรรยาผมอยากหางานทำ ท่านพอจะจัดหางานดีๆ ให้ได้ไหมครับ”
ระหว่างที่พูด เขาไม่ยอมลดตัว ไม่ประจบประแจง แววตาทรงพลังอย่างยิ่ง
เฉินต้าชวนยิ่งรู้สึกว่าการได้คบค้าสมาคมกับคนๆ นี้เป็นสิ่งที่ถูกต้อง เขารีบตอบโดยไม่ลังเล “ได้สิ ไม่มีปัญหา เพียงแต่โรงงานผมไม่มีตำแหน่งที่เหมาะกับคุณนายเธอ อย่างนี้แล้วกัน ผมมีญาติเปิดโรงงานอาหารแห่งหนึ่ง ผมจัดตำแหน่งงานสบายๆ ให้เธอ คุณว่าไง”
“ขอบคุณท่านผู้อำนวยการเฉินครับ”
โจวถิงมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงต่ำว่า “ผมสังเกตเห็นว่าคนงานชั่วคราวคนนั้นบีเวลามาถูกจังหวะมาก และคืนนั้น คนอื่นๆ ก็บังเอิญไม่อยู่กันพอดีครับ ท่านผู้อำนวยการเฉิน ผมแนะนำว่าให้ท่านตรวจสอบคนใกล้ตัวครับ”
สีหน้าฉินต้าชวนหม่นลงทันที หากเป็นเช่นนั้นจริง เขายิ่งต้องขอบคุณโจวถิงมากขึ้นอีก
“เสี่ยวโจว ข้าจำได้แล้ว”
เขาพูดด้วยความเสียดาย “นายไม่มาทำงานที่ตรงนี้จริงเหรอ? ได้ยินว่านายกำลังขัดสนเงินอยู่ เพราะว่าค่าจ้างที่ผมให้ไม่พอใจหรือไง?”
โจวถิงไม่ปิดบัง “ขอบอกตามตรงครับ ท่านผู้อำนวยการเฉิน ผมอยากแสวงหาเส้นทางของตัวเองสักเส้นทาง”
ผู้อำนวยการเฉินเป็นคนฉลาด จึงไม่ได้ถามอะไรอีก เพียงแต่ใช้นิ้วมือเคาะลงบนโต๊ะเบาๆ แล้วเอ่ยว่า “หากมีความจำเป็นต้องการความช่วยเหลือที่ตรงไหน รีบมาพูดกับผมได้โดยไม่ต้องเกรงใจเลย”