กัดเข้าไปแล้วถึงรู้ เจียวเจียวรู้สึกว่าตัวเองเหมือนไปกัดก้อนหินแข็ง ๆ เข้าให้อย่างนั้นแหละ
ร่างกายพระเอกช่างแข็งแกร่งปานนั้น
นางออกแรงกัดลงไป โชคดีที่ฟันดี
ปากนี้นี่ไม่ได้เกรงใจกันเลย
โจวถิงสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่ไหล่ แต่กลับไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว เขารีบล้างเท้าให้เจียวเจียวเสร็จ แล้วค่อยถืออ่างเข้าไปในห้องน้ำ
เจียวเจียวโกรธจนหน้ายับ
รอจนอีกฝ่ายออกมา
โจวถิงก็นั่งลงข้าง ๆ นาง
เจียวเจียวพุ่งเข้าไปนั่งคร่อมทันที แล้วก้มหน้าลง กัดเข้าที่ลำคอของอีกฝ่ายอย่างแรง พร้อมกับโอบคอพระเอกไว้
"...เจียวเจียว"
โจวถิงจับข้อมือนางไว้ แล้วเอ่ยเสียงต่ำ "อย่าดื้อ"
เจียงเจี่ยวปากไว "ข้าดื้อที่ไหน โจวถิง ข้าพูดจริง ข้าจะออกไปทำงาน" นางคลายปากออก ก็พบว่าบนลำคอของพระเอกมีรอยฟันสองแถวเรียงสวยงามเพิ่มขึ้นมา
นางทำหน้ากระหยิ่ม "ให้เจ้าแหย่ข้า"
"เดี๋ยวนี้ยอมแล้วยัง?"
โจวถิงจับข้อมือของนางไว้ สายตากวาดมองริมฝีปากสีแดงของนางรอบหนึ่ง ลำคอขยับเล็กน้อย แล้วเอ่ยเสียงต่ำ "...ได้ แต่เรื่องงานของเจ้า ข้าจะจัดการให้เอง"
เจียวเจียวคิดดูแล้ว พระเอกต้องมีเส้นสายของตัวเองแน่ ๆ
อีกอย่างยังช่วยประหยัดแรงที่นางต้องหางานเองด้วย จึงพยักหน้าตกลง
โจวถิงใช้ฝ่ามือลูบแก้มของนาง ก้มลงไปจูบริมฝีปากของนาง