รถแล่นไปตามเส้นทาง ภูเขาสูงรายล้อมต้นไม้ แว่วเสียงนกร้องเป็นครั้งคราว
หลินเสี่ยวบ่นกับหลี่เหวินโจวว่า “บ้านโบราณของแกนี่อีกนานแค่ไหนจะถึงสักที?”
พวกเขาล้วนเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยเอ
ตอนนี้กำลังเป็นช่วงปิดเทอมฤดูร้อน หลี่เหวินโจวจึงพาพวกเขาไปเที่ยวบ้านเกิดของตน
บ้านเกิดของเขาเป็นบ้านโบราณที่ค่อนข้างห่างไกล ในหมู่บ้านมีผู้คนหลายสิบคน
หลินเสี่ยวพอได้ยินว่าเป็นบ้านโบราณ ก็เริ่มสนใจขึ้นมา ดังนั้นนางจึงเรียกแฟนหนุ่มและเพื่อนชายสนิทของตัวเองมาด้วย พร้อมกับเพื่อนร่วมห้องอย่างเจียงเจี่ยวมาด้วยกัน
รวมกับหลี่เหวินโจวแล้ว ทั้งหมดก็เป็นห้าคน
หลี่เหวินโจวกล่าวว่า “อีกไม่นาน เกินหนึ่งชั่วยามก็จะถึงแล้ว” พูดจบ สีหน้าของเขาก็เคร่งเครียดขึ้นเล็กน้อย พูดกับทุกคนว่า “พวกเจ้าช่วยปิดหน้าต่างก่อน ที่นี่มียุงกับแมลงค่อนข้างมาก กัดแล้วเจ็บมาก”
ฉู่หยางเบะปากเล็กน้อย “ก็แค่ยุง จะน่ากลัวขนาดไหนกัน?”
เขาเป็นเพื่อนชายสนิทของหลินเสี่ยว เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก
เฉินเสวียนเหลือบมองเขาหนึ่งครั้ง ไม่พูดอะไร สีหน้าไม่สู้ดีนักอย่างเห็นได้ชัด
หลินเสี่ยวเป็นแฟนของเขา เขาไม่ชอบฉู่หยางมาโดยตลอด เพราะอีกฝ่าย ยังเคยทำให้เขากับหลินเสี่ยวทะเลาะกันหลายครั้ง
หลินเสี่ยวกะพริบตา หันไปพูดกับเจียงเจี่ยวที่กำลังนั่งอยู่มุมหลังสุด “แต่อากาศร้อนมากเลย เจียงเจี่ยว เธอว่าใช่ไหม?”
เจียงเจี่ยวไม่รู้ว่าทำไมบทสนทนาถึงวกกลับมาหาตัวเอง นางมองหลินเสี่ยวหนึ่งที แสร้งทำเป็นฟังไม่ออกว่านางหมายความว่าอะไร ทำเป็นโง่ๆ พูดว่า “เอ่อ ก็พอใช้ได้นั่นแหละ หลินเสี่ยว”