เจียงเจี่ยวเพิ่งจะหันหลังกลับ อู๋หลี่ก็ก้มหน้าลงมาจูบ
แก้มของนางร้อนผ่าวเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยปากปฏิเสธ
อู๋หลี่จึงได้ใจยิ่งขึ้น จูบล้ำลึกเข้าไปอีก เขาโอบเอวของหญิงสาวไว้ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่พานางมาที่โซฟาได้ จูบอยู่เนิ่นนาน
อู๋หลี่ยิ่งจูบยิ่งเก่งขึ้นเรื่อย ๆ ลิ้นของเขานี่มันช่าง...
เจ้าเจี่ยวกำลังครุ่นคิด กลับถูกจูบจนตัวอ่อนระทวยไปทั้งตัว อีกทั้งเจ้าเหลือเผือกไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เลื้อยมาอยู่ข้าง ๆ แล้วยังก้มหัวลงมา แผ่ลิ้นสองแฉก แตะอยู่ที่นิ้วมือนาง แล้วหางยังพันขึ้นมาอีก
ประหลาดจริง ๆ
นางคิดในใจ
ส่วนอู๋หลี่กลับหยุดลง จูบลงที่ริมฝีปากของหญิงสาว แล้วก็ก้มหน้าลงซบที่ลำคอของเจียงเจี่ยว ทีหนึ่ง สองที...
เจ้าเจี่ยวเริ่มทนไม่ไหว จึงผลักพระเอกแห่งแดนแมลงพิษออกไป
อู่อ่านมองนาง
เจ้าเจียวรู้สึกผิดขึ้นมาในใจอย่างบอกไม่ถูก ใหม่งจำนวนมากจนน่ารำคาญนางเม้มริมฝีปาก แล้วพูดว่า "...ตอนนี้ยังทำเรื่องแบบนั้นไม่ได้ อู่อ่าน ช่วยรีบกินข้าวเช้าหน่อย แล้วฉันจะพาไปซื้อของข้างนอก"
อู่อ่านตอบรับเสียงอู้อี้ในลำคอพร้อมกอดนางไว้เท่านั้น จึงค่อยเชื่อฟังลุกขึ้น ไปกินข้าวเช้า
หลังกินข้าวเช้าเสร็จ
เจ้าเจี่ยวก็พาอู่อ่านออกจากโรงแรม ผู้คนที่สัญจรบนถนนต่อไปมองดูทั้งคู่อย่างตะลึงงัน
นางรู้สึกจนใจอยู่บ้าง
ถึงการแต่งตัวของอู่อ่านจะสะดุดตาอยู่ใช่ แต่ยังถือว่าโชคดีที่ที่นี่เป็นเมืองใหญ่