ถึงจะผอม แต่ส่วนที่ไม่ควรผอมกลับไม่อ้วนลงแม้แต่น้อย ร่างกายมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยอบอวล
เหมือนกลิ่นสบู่
เปลือกตาที่หลุบลงของโจวถิงกระตุกเล็กน้อย แล้วมองไปที่เจียงเจี่ยว น้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์: "เจ้าเหยียบหญ้าหมูของข้า"
เจียงเจี่ยวมองโจวถิงเช่นกัน
พูดตามตรง โจวถิงหน้าตาหล่อมาก ความหล่อของเขาเป็นแบบหล่อจริงแท้ โครงหน้าเข้มแข็ง ยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนก็เป็นจุดสะดุดตา
แต่พอได้ยินคำพูดจากปากเขาประโยคนั้น
เจียงเจี่ยวก็เพิ่งหันไปมองสิ่งที่เท้าเหยียบอยู่ อ้อ เธอว่าไงล่ะ ทำไมรู้สึกว่าพื้นมันไม่เรียบเนียน
ตามเหตุผล เธอตอนนี้ควรจะขอโทษพระเอกสินะ
แต่เจียงเจี่ยวเป็นวายร้ายหญิงที่ถูกตามใจจนเหลิง ก็เลยไม่เพียงแต่ไม่ขอโทษ ยังถอยหลังไปหนึ่งก้าว พร้อมกับขมวดคิ้ว
แค่ไม่รู้ว่าเพราะเคราะห์ร้ายหรือเปล่า
ตอนที่เจียงเจี่ยวถอยหลัง เกิดทรงตัวไม่ดี เธอก้าวพลาดไปเหยียบลงในโคลนข้างทางทันที พื้นดินที่เปียกชื้นนั้นนุ่ม เธอจมลงไปลึกหน่อย
นางจึงเงยหน้าขึ้นทันที ด่าโจวถิง: "เจ้าเป็นคนยังไงกันแน่? ชดใช้รองเท้าข้า! รองเท้าคู่นี้ข้าเพิ่งซื้อมาใหม่!"
โจวถิงมองดูนาง
ท่าทางของเจียงเจี่ยวดูยับเยินพอสมควร เท้าข้างหนึ่งวางอยู่บนทางเดินน้อย พยายามจะดึงเท้าอีกข้างออกมา ด้านหน้าดูตึงแน่นจนแทบจะปริแตกออกจากชุดกระโปรง
เพราะความโกรธ ใบหน้านั้นค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีชมพูเรื่อ ๆ