เจียงเจี่ยวรู้ดีว่าคำเตือนของหลี่เหวินโจวเป็นความหวังดี นางจึงพยักหน้ารับไป
หลี่เหวินโจวยังอยากพูดกับนางอีกสองสามคำ
แต่เห็นเจียงเจี่ยวเดินจากไปแล้ว เขาจึงได้แต่หุบปากเงียบ
เจียงเจี่ยวไม่ได้กินข้าวเช้า เดินตรงไปยังหมู่บ้านข้างเคียง
นางเด็ดดอกไม้สองสามดอกเช่นเคย แล้วเดินไปหาอู๋หลี่
แต่กลับเห็นบนโต๊ะของอู๋หลี่วางกับข้าวเล็กน้อยสองสามอย่าง พร้อมกับโจ๊กถ้วยหนึ่ง
เจียงเจี่ยวยิ้มพร่างพราวแล้วพูดขึ้นทันที: “อู๋หลี่ เจ้ารู้ได้ยังไงว่าข้าไม่ได้กินข้าวเช้า?”
ชายหนุ่มแห่งแดนแมลงพิษเหลือบมองนางคราหนึ่ง แล้วก้มตาลง: “ไม่รู้”
เจียงเจี่ยว: “ไม่รู้แล้วเตรียมชามไว้สองใบ?” นางเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย: “หรือว่าจะไม่ได้เตรียมให้ข้า เตรียมให้คนอื่น?”
หญิงสาวพูดพลางหันหลังตั้งใจจะเดินจากไป
แต่กลับถูกอู๋หลี่คว้าข้อมือไว้
ชายหนุ่มแห่งแดนแมลงพิษจ้องตานางอยู่ครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆ เบือนสายตาออก: “เป็นของเจ้า”
เจียงเจี่ยวเห็นอู๋หลี่เขินอายขนาดนั้น ก็อดอยากจะแกล้งเขาอีกสักหน่อยไม่ได้
นางหันหัวไปมา ถามว่า: “เจ้าเหลือล่ะ?”
อู๋หลี่ถาม: “เจ้าหามันทำไม?”
“ไม่รู้ว่าออกไปกินงูพิษที่ไหนรึเปล่า”
เหมือนจะจงใจหักหน้าอู๋หลี่ งูขาวน้อยตัวน้อยก็เลื้อยออกมาจากตัวเขาทันที แล้วเขินอายเลื้อยเข้าหาเจียงเจี่ยว
เจียงเจี่ยวยื่นมือออกไป เจ้าเหลือก็พันขึ้นมาทันที หางพันแน่นหนา
ไม่รู้เพราะอะไร เมื่อวานก็ไม่รู้สึกอะไรมาก ตอนนี้อยู่ต่อหน้าอู๋หลี่ กลับ...หน้าแดงขึ้นมาเสียได้