เจียงเจี่ยวหาวหวอด เดินอืดอาดเข้าไปในห้องเรียน
เพื่อนร่วมชั้นอดแอบมองนางไม่ได้
แม้นิสัยจะไม่ค่อยดี
แต่เส้นผมยาวตรงสีดำสนิทนุ่มสลวยของเด็กสาวดูราวกับขนอีกา ทิ้งตัวลงบนชุดนักเรียน ใบหน้าเล็กขาวเนียนละเอียดงดงามขนาดเท่าฝ่ามือ ดวงตากลมโตใสกระจ่างชุ่มฉ่ำราวกับดวงตาแมว
ยามไม่พูดจาและไม่แสดงสีหน้า นางดูน่ารักเย็นชาอยู่บ้าง
ทำให้ผู้คนไม่อาจละสายตา
แต่พอลองคิดดูให้ดี แม้ชื่อเสียงของเจียงเจี่ยวจะไม่ค่อยดีนัก ทว่าช่วงนี้นางก็ไม่ได้ทำอะไรเกินเลยสักเท่าไร...
เด็กสาวเดินไปยังที่นั่งของตัวเอง
เกินความคาดหมาย วันนี้สวี่ชิงเยี่ยนมาถึงก่อนนาง
เจียงเจี่ยวเอียงหน้าเล็กน้อย มองเขาอย่างฉงน
คงเป็นเพราะสังเกตเห็นสายตาของนาง
สวี่ชิงเยี่ยนหยิบของชิ้นหนึ่งออกมาจากกระเป๋า ก่อนจะหันมามองนาง ดวงตาหลุบลงเล็กน้อย “ของที่เจ้าลืมไว้บนแผงเมื่อวาน”
รูปร่างของเขาสูงโปร่ง ผอมบาง มีกลิ่นอายเย็นชาบอบบางของเด็กหนุ่ม
ผิวขาวซีดเย็นเยียบ ริมฝีปากก็มีสีจาง
ทั้งที่มีใบหน้าหล่อเหลา ทว่ากลิ่นอายรอบกายกลับเย็นชาและหม่นหมอง ราวกับเป็นความหนาวเหน็บที่ไม่เคยจางหาย
สวี่ชิงเยี่ยนเพียงสบตากับนางครู่เดียวก็เบือนสายตากลับไป
เจียงเจี่ยวมองกระจกบานเล็กบนโต๊ะ พูดตามตรง หากไม่ใช่เพราะพระเอกหยิบออกมา นางคงจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าทำของอะไรหายไป ในเมื่อมันก็ไม่ใช่ของมีค่าอะไร เงินของตาแก่ใจร้ายนั่น ไม่ใช้ก็เสียเปล่า