เจียงเจี่ยวหน้าแดงขึ้นมาด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย
เพราะตอนที่สวี่ชิงเยี่ยนพูดประโยคนั้น ใบหน้างดงามเย็นชาของเขากลับดูสงบนิ่งเกินไป
เธอจึงสงสัยว่าอีกฝ่ายกำลังเหน็บแนมเธออยู่
.....
ภารกิจเปิดฉากของวันนี้สำเร็จแล้ว เจียงเจี่ยวจึงไม่ต้องคิดหาเรื่องอื่นให้ปวดหัวอีก
เธอบอกให้คนขับรถจอดรออยู่ริมถนนอีกกว่าครึ่งชั่วโมง
จากนั้นก็แทรกตัวเข้าไปในตรอกแห่งหนึ่งใกล้โรงเรียน
ที่นั่นมีร้านแผงลอยของเจ้าของร้านคนหนึ่ง ซึ่งรสชาติอาหารอร่อยมาก
เจียงเจี่ยวเคยมากินหลายครั้งแล้ว
ตอนที่เธอไปถึง เจ้าของร้านเพิ่งตั้งแผงขาย ข้าง ๆ มีโต๊ะเล็ก ๆ อยู่สองสามตัว
เจ้าของร้านจำเธอได้ “เสี่ยวเจียง วันนี้เอามันฝรั่งเขี้ยวหมากับน้ำตาลเหมือนเดิมไหม”
เจียงเจี่ยวพยักหน้า
เจ้าของร้านทำมันฝรั่งรสเผ็ดให้เธอหนึ่งชุด พร้อมน้ำตาลหนึ่งแก้ว
เธอนั่งอยู่หน้าโต๊ะเล็ก ๆ พลางเล่นโทรศัพท์มือถือไปด้วยกินไปด้วย
ตอนสวี่ชิงเยี่ยนมาถึง ภาพที่เห็นคือเด็กสาวนั่งอยู่ตรงนั้น เธอก้มหน้ากินมันฝรั่งเขี้ยวหมา อาจเพราะใส่พริกมาเยอะ ระหว่างกินจึงสูดปากเบา ๆ ไปด้วย
ริมฝีปากแดงก่ำเพราะความเผ็ด
จากนั้นเจียงเจี่ยวก็ดื่มน้ำตาลเพื่อบรรเทาความเผ็ด
เจ้าของร้านเห็นเขามาถึงก็ทักว่า “เสี่ยวเยี่ยน มาแล้วเหรอ”
สวี่ชิงเยี่ยนพยักหน้า ช่วงนี้ลูกค้าเริ่มเยอะขึ้น เขาจึงคอยช่วยงานที่นี่