เจียงเจี่ยวมองไปที่งูขาวน้อย
ราวกับจะพิสูจน์ว่าผลการค้นหานั้นเป็นความจริง งูขาวน้อยยิ่งพันแน่นขึ้นไปอีก ทั้งตัวมันกลายเป็นสีชมพูระเรื่อ พร้อมกับแลบปลายลิ้นสองแฉกบนผิวหนังของหญิงสาว
แล้วก็เผยให้เห็น...
เจียงเจี่ยวนึกได้ในทันทีว่านั่นคืออะไร
นางเบิกตากว้าง รู้สึกสะเทือนใจอยู่ครู่หนึ่ง
เป็นเช่นนั้นจริงๆ ด้วย
ใบหูของเจียงเจี่ยวร้อนผ่าว แต่ก็อดไม่ได้ที่จะก้มลงศึกษาอย่างละเอียด
พูดตามตรง นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้เห็นงูเป็นแบบนั้น
โดยเฉพาะการได้เห็นกับตา
แม้ในใจจะมีความ...ตกใจเล็กน้อย ผสมกับความเขินอายอีกนิด แต่เจียงเจี่ยวก็ยังกล้าลงมือ เพราะอย่างไรนางก็เป็นคน ส่วนเจ้าเหลือก็เป็นเพียงงูตัวหนึ่งเท่านั้น
งูขาวน้อยเดิมพันรอบตัวหญิงสาวอยู่ หางยังไม่ยอมปล่อย
แต่ไม่นานนัก มันก็สังเกตเห็นสายตาของเจียวเจียว
พลันเขินอายขึ้นมาอีกครั้ง แต่กลับพันแน่นขึ้นไปอีก
เจียงเจี่ยวครุ่นคิดพลางเอ่ยว่า "งูน้อยเอ๊ย สอง...จริงๆ ด้วย..."
เหมือนกับที่หนังสือเขียนไว้เลย
แล้วเมื่อเทียบกับขนาดตัวของงูขาวน้อยแล้ว อัตราส่วนนี้มันเกินจริงไปหน่อยหรือไม่กันนะ นางรู้สึกอยากหยอกล้อขึ้นมา อดไม่ได้ที่จะเผยอยิ้มน้อยๆ "เจ้าเหลือ ไม่คิดว่าเจ้าจะเก่งขนาดนี้นะ งูมิอาจดูได้จากรูปร่างเลยจริงๆ"
"ภรรยาเจ้าในอนาคตคงไม่ดูถูกเจ้าแล้วล่ะ ยังจะคิดว่าเจ้าเก่งมากอีกต่างหาก"
งูขาวน้อยฟังแล้ว ร่างกายร้อนผ่าวยิ่งขึ้นไปอีก ราวกับได้รับกำลังใจ มันแลบลิ้นสองแฉกเข้าหาไป คล้ายกับงูน้อยโรคจิตตัวหนึ่ง