อู๋หลี่ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ครุ่นคิดอยู่ในใจ
หากวันหน้าเจียวเจียวได้พบกับชายรูปงามยิ่งกว่าเขาเล่า... เขาหลุบตาลง ความคิดชั่วร้ายก็ผุดขึ้นในใจ
ก็แค่ทำให้ใบหน้านั้นแหลกสลายไปเสียก็สิ้นเรื่อง
แต่หากเจียวเจียวรู้ว่าเขาเป็นคนแบบนี้ คงจะหวาดกลัวเขาเป็นแน่
อู๋หลี่กำนิ้วแน่น แม้แต่มารดาของเขาเองยังกล่าวว่าเขาเป็นปีศาจ
หากเจียวเจียวรู้ว่าเขามีความคิดหวงแหนรุนแรงเพียงใด รู้ถึงจิตใจของเขา คงตกใจหนีไปไกลแล้ว
เจียวเจียวของเขา คิดว่าเขาบริสุทธิ์ ไร้เดียงสา ไม่รู้จักโลกภายนอก
อันที่จริงอู๋หลี่รู้ทุกอย่าง
เขาทั้งหวังให้เจียงเจี่ยวเข้ามาใกล้ตน กลับไม่อยากให้เข้าใกล้
แต่ทว่าบัดนี้ เขากลายเป็นคนรักของเจียวเจียวแล้ว
เขาหวังว่า ดวงตาของเจียวเจียว จะเหลือเพียงเขาเพียงผู้เดียว
น่าเสียดายที่โลกนี้ไม่มีแมลงพิษแห่งรัก
อู๋หลี่คิดด้วยใจระหงระแวง เจียวเจียวของเขา จะรักเขาไปอีกนานเพียงใดหนอ?
.....
เจียงเจี่ยวเอาใจอู๋หลี่อยู่ครู่ใหญ่ โชคดีที่ชายหนุ่มแห่งแดนแมลงพิษนั้นเอาใจง่ายยิ่ง
นางอดไม่ได้ที่จะจ้องมองอู๋หลี่ในยามนี้
ราวกับรับรู้สายตาของนางได้ ชายหนุ่มแห่งแดนแมลงพิษปลายหูแดงเรื่อ ขนตาสั่นระริก
อันที่จริง...
อู๋หลี่หลุบตาลง ใช่แล้ว แบบนี้แหละ เจียวเจียว จ้องเขาอีกสักที
จ้องเขาแบบนี้ไปตลอดเลยเถิด
เจียงเจี่ยวเอ่ยขึ้น "อู๋หลี่ หมู่บ้านของพวกเจ้า ถ่ายรูปไม่ได้หรือ?"