ชิวเยวี่ยฟังแล้วก็ตะลึงไปครู่หนึ่ง "คุณหนูน้อยถามเรื่องนี้ทำไมเจ้าคะ การแอบสืบเรื่องชายอื่น... คงไม่ดีต่อชื่อเสียงของคุณหนูนะเจ้าคะ..." นางพูดอย่างลังเลใจ
เจียงเจี่ยนอนคว่ำอยู่บนโต๊ะ น้ำตาไหลรินลงมาเปาะ ๆ ":...ข้าจะทำอย่างไรได้? น้าสาวไม่ชอบข้า ย่อมไม่หาคู่ที่ดีให้ข้าเป็นแน่....."
นางร้องไห้ไปพลาง เงยหน้าขึ้นมา จ้องมองชิวเยวี่ยด้วยดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยน้ำตา: "ชิวเยวี่ย ถ้าข้าแต่งงานกับครอบครัวที่ดี ข้าจะขอลั่วซินจื้อจากน้าสาว ให้เจ้าไปอยู่กับข้าใช้ชีวิตที่ดีด้วยกัน"
"ข้าไม่อยากแยกจากเจ้า"
ชิวเยวี่ยฟังแล้ว รู้สึกเหมือนกายลอยละล่องอีกครั้ง
คุณหนูนี่ช่าง.... รู้วิธีจับหัวใจนางเหลือเกิน
ชิวเยวี่ยยอมจำนน ใครจะไปรู้ว่าทำไมนางจะหลงรักคุณหนูน้อยขนาดนี้เล่า แถมคุณหนูน้อยก็ไม่ได้ผิดอะไร แค่น่าสงสารเท่านั้นเอง
นางผิดแต่อย่างใด?
ชิวเยี่ยหันไปสืบข้าวสารทันที ที่สำคัญสืบได้ละเอียดกว่าที่ได้รับบัญชาเสียอีก นางยังหมดหวังกลัวว่าคุณหนาที่งดงามเช่นนี้ ถ้าจะเหลียวไปมองหนุ่มรูปหล่อที่ไม่จริงใจล่ะก็ คงไม่ดีแน่
ชิวเยี่ยสืบมาได้จึงได้เล่าข้อมูลของของหนุ่มบัณฑิตยากจนหลายคนซึ่งถือว่าอยู่ในขั้นพอใช้ได้
"คนนี้ชื่อเจ้าซู่ แต่ในครอบครัวมีมารดาที่แก่ชรา และมีน้องชายที่อายุยังน้อย แต่เพื่อนบ้านต่างว่าเขานิสัยดี จนตอนนี้ยังไม่ได้แต่งงาน...."