เจียงเจี่ยวส่งผ้าเช็ดหน้าให้เผยหวยซวี่แล้ว ก็อยู่เป็นเพื่อนเขาอยู่ครู่หนึ่ง ทว่านางไม่ได้ให้เผยหวยซวี่ได้จูบปากของนาง
เพราะอีกเดี๋ยวนางจะต้องไปพบเผยหยวน
ถ้าหากหลงเหลือร่องรอยอะไรเอาไว้ แล้วถูกอีกฝ่ายมองออก ก็ไม่ดี
เจียงเจี่ยวรู้ว่าช่วงไม่กี่วันมานี้ เผยหยวนแอบไปที่สวนหย่อมบ่อยครั้ง เรื่องนี้ยังเป็นนางได้ยินมาจากปากของพวกบ่าวไพร่ในจวนกั๋วกง ดังนั้นนางจึงแสร้งทำเป็นเดินผ่านไปโดยบังเอิญ
ไม่ผิดคาด ได้ยินเสียงที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจของเผยหยวน: “คุณหนูน้อย!”
เจียงเจี่ยวหันกลับไป ก็เห็นเผยหยวนวิ่งตัวเล็ก ๆ มาทางนาง ใบหน้ามีสีแดงอ่อน ๆ สายตาดูเหมือนอยากจะมองนาง ทว่าไม่กล้ามองตรง ๆ
“พี่ชายต่างมารดาเผยหยวน”
เจียงเจี่ยวแสดงท่าทางเขินอาย ก้มหน้าลง แล้วเรียกเสียงเบา ๆ
ใบหน้าของนางงดงามจนทำให้คนใจสั่น คิ้วดำคล้ำ ดวงตากลมใส แม้จะเกิดมาพร้อมรูปโฉมงดงามดั่งดอกไม้เดือน แต่ร่างกายกลับบางเบาราวกับต้นหลิวอ่อนไหวตามสายลม ทำให้คนชื่นชมในใจ อยากจะโอบกอดนางไว้ในอ้อมแขน
หัวใจของเผยหยวนเต้นแรง เขาพูดออกโดยไม่ยั้งคิด: “ข้าขอเรียกเจ้าว่าน้องเจียวเจียว อย่างไรล่ะ?”
เจียงเจี่ยวมองเขาแวบหนึ่ง เม้มริมฝีปากยิ้ม: “พี่ชายต่างมารดาเผยหยวน ก็ได้อยู่แล้ว”
นางยิ้มเพียงเท่านี้เอง
หัวใจของเผยหยวนก็ละลายทันที เขาชะงักครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อ: “น้องเจียวเจียว ข้าให้คนส่งของไปให้เจ้าเมื่อวานนี้ เจ้าได้รับแล้วหรือยัง?”
เจียงเจี่ยวพยักหน้า: “ได้รับแล้ว ขอบคุณพี่ชายต่างมารดาเผยหยวน”