แม้จะไม่รู้ว่าสวี่จื้อเซี่ยเอาดีอะไร แต่เจียงเจี่ยวรู้สึกว่าการได้ขยันเรียนใต้สายตาอีกฝ่ายมันช่างฟินสุดๆ ยังไงเธอก็ตั้งใจจริง
ทั้งทำเอาสวี่จื้อเซี่ยต้องมาเสียเวลาเปล่าๆ แถมยังเข้าใกล้ทุนการศึกษารอบหน้าไปอีกขั้น!
"เอางั้นก็ได้"
เจียงเจี่ยวเดินไปที่เตียงของสวี่จื้อเซี่ย
เหออวี้ที่อยู่ใกล้ๆ อดชำเลืองมองทั้งคู่ไม่ได้
สวี่จื้อเซี่ยหยิบผ้าขนหนูสะอาดขึ้นมา แล้วค่อยๆ เช็ดผมให้เธออย่างทะนุถนอม
นางพูดกับเจียงเจี่ยวว่า "ผมสวยจังเลยนะเจียวเจียว"
เจียงเจี่ยวรู้สึกว่านางแอบกัดเธออยู่ ผมของตัวเองจะสวยเท่าสวี่จื้อเซี่ยได้ยังไง?
ผมของสวี่จื้อเซี่ยทั้งยาวทั้งสวย เวลาสายลมพัดโชย ช่างเป็นนางฟ้าของทั้งโรงเรียนจริงๆ
"เนื้อตัวของเจ้าก็หอมๆ ด้วยนะ เจียวเจียว"
สวี่จื้อเซี่ยก้มหน้าลง พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
เจียงเจี่ยวเอียงคอมองด้วยความฉงน
เธอถามออกไปโดยไม่ทันคิด "กลิ่นอะไรเหรอ?"
สวี่จื้อเซี่ย: 'อืม... ก็เป็นกลิ่นหอมหวานพิเศษอะไรสักอย่าง มีแต่คนที่เข้าใกล้เจ้าเท่านั้นถึงจะได้กลิ่น'
เจียงเจี่ยว: "......."
เธอก้มลง แอบดมตัวเองเงียบๆ แต่ก็ไม่ได้กลิ่นอะไร
เริ่มสงสัยว่าสวี่จื้อเซี่ยกำลังหลอกเธอ
เจียงเจี่ยวเริ่มคิดว่าสวี่จื้อเซี่ยมัวแต่มาวุ่นวายกับการเรียนของเธอ นี่นางรู้ใช่ไหมว่าเธออยากชิงทุนการศึกษา?
"ข้าช่วยเป่าผมให้เจ้า"
สวี่จื้อเซี่ยพูดเสียงเบา "เจียวเจียว เจ้าต้องมั่นใจในตัวเองมากขึ้น ที่แท้รูปร่างของเจ้าก็ดีมาก ควรโชว์ออกมาบ้าง"