ความคิดนั้นลอยผ่านไปเฉยๆ
ทว่าประโยคของฟู่อวี่ไป๋กลับยิ่งเตือนสติเจียงเจี่ยว
อีกฝ่ายรู้ได้อย่างไรว่าเขาบันทึกภาพพวกนั้นไว้ และรู้ได้อย่างไรว่าเขาจะนำภาพเหล่านั้นมาใช้ข่มขู่ เจียงเจี่ยวรู้สึกว่าฟู่อวี่ไป๋ฉลาดหลักแหลมสมคำร่ำลือ ยิ่งคิดก็ยิ่งกระวนกระวาย
หวั่นว่าแผนการเล็กๆ ในใจจะถูกเปิดโปง เจียงเจี่ยวจึงรีบเอ่ยว่า “วางใจได้ ข้าก็ไม่ได้คิดร้ายถึงเพียงนั้น”
ฟู่อวี่ไป๋นิ่งไปครู่ใหญ่ ก่อนจะตอบกลับมา “...ดีที่สุดแล้ว ข้าคนนี้หัวโบราณ”
เจียงเจี่ยวแอบรู้สึกเสียดายนัก หากตอนนี้มือถือของตนยังไม่พังก็คงถือโอกาสข่มขู่เขาไปแล้ว
แต่แล้วก็คิดขึ้นได้ ต่อหน้าเขาตรงๆ หยิบภาพพวกนั้นออกมาทั้งหมด กดดันให้เขาหาทางหนีไม่พ้น
เจียงเจี่ยวจะแสยะยิ้มอย่างชั่วร้ายที่สุด “ฟู่อวี่ไป๋ เจ้าก็ไม่อยากให้ภาพพวกนี้หลุดไปในเว็บบอร์ดสินะ?”
ฟู่อวี่ไป๋คงหน้าซีดเผือด แล้วจ้องเขาด้วยดวงตาที่เจือความแค้น
.....
เมื่อเจียงเจี่ยวปีนลงจากเตียง อู้หมิงจูก็เห็นกำไลข้อเท้าบนข้อเท้าของนาง งดงามและหายากยิ่งนัก
แล้วก็ชวนให้นึกไปถึงบางอย่างด้วย
ตระกูลของอู้หมิงจูมีเงินอยู่บ้าง ไม่นานนางก็จำแบรนด์ของกำไลข้อเท้านี้ได้ ราคาหลายหมื่น
“เจียงเจี่ยว กำไลข้อเท้านี้ของเจ้ามาจากไหน แล้วมือถือนั่นใครส่งให้เจ้า”
อู้หมิงจูพูดเยาะเยยถากถ้าง “เจ้าคงไม่ถูกหนุ่มแก่เลี้ยงดูอยู่เป็นแน่ล่ะ?”
เจียงเจี่ยวเดินเข้าก่อนว่า แน่นมือเย็นชาขึ้น