“เจียวเจียว เจ้าโกรธข้าเพราะเรื่องนี้หรือ?”
สือชิงเยี่ยนถาม
เจียงเจี่ยวมองเขาอย่างไม่เข้าใจ “ถ้าไม่ใช่เรื่องนี้ แล้วเจ้ามีเรื่องอื่นปิดบังข้าอีกหรือ?”
สือชิงเยี่ยนเงียบไป
เขานึกว่าเรื่องที่ตนกินยาเข้าไปถูกจับได้แล้ว เขาทำเรื่องต่ำช้ามากจริง ๆ
ตั้งแต่แรกเห็นเจียงเจี่ยว สือชิงเยี่ยนก็รู้แล้วว่านางยังคงเป็นนาง
ดังนั้นเขาจึงคิดว่าเจียวเจียวจะใจอ่อนและเก็บเขากลับไป
เจียงเจี่ยวใจอ่อนจริง ๆ
สือชิงเยี่ยนพนันชนะแล้ว
“...ไม่มีแล้ว”
สือชิงเยี่ยนกล่าว
เจียงเจี่ยวเบิกตากลมโต มองเขาอย่างคลางแคลงเล็กน้อย “จริงหรือ?”
สือชิงเยี่ยนหลุบตาลง ขนตาสั่นไหวแผ่วเบา
“ไม่ใช่คนอื่นวางยาให้ข้า”
เจียงเจี่ยว “? หมายความว่าอย่างไร”
“ข้ากินยาเอง” ดวงตาดำมืดหม่นของสือชิงเยี่ยนสบประสานกับนาง “ตอนข้าไปทำอาหาร เจ้าวิ่งหนีไป ข้านึกว่าเจ้ารู้เรื่องชั่ว ๆ ที่ข้าทำเข้าแล้ว”
คราวนี้เจียงเจี่ยวไม่คาดคิดจริง ๆ
นางเบิกตากลมเล็กน้อย
นึกไม่ถึงว่าสือชิงเยี่ยนจะกินยาเอง
มิน่าเล่า!
เจียงเจี่ยวคิดว่าทำไมบ้านเขาถึงเตรียมทุกอย่างไว้พร้อม ที่แท้ตั้งแต่แรกก็คิดไม่ซื่อ นางพลันพูดอย่างหงุดหงิดว่า “...สือชิงเยี่ยน เจ้ามีปัญหาหรือไง”
สือชิงเยี่ยนโน้มตัวลง กอดนางแน่นกว่าเดิม
ดวงตาดำสนิทยิ่งมืดลึก “ข้ามีปัญหาจริง ๆ”
ครั้งหนึ่งเขาเคยพยายามอย่างยิ่งที่จะรู้ความจริง จนผลักตัวเองไปอยู่ริมขอบอันตราย