"ดูดราม่าเพลินหรือยัง?" โจวถิงจ้องมองนาง พลางเอ่ยถาม: "สวยดีหรือ?"
ดวงตาคู่นั้นเย็นชาห้วนห้วนจับจ้องมาที่นาง ประกอบกับรูปร่างที่สูงใหญ่ของเขา
ชั่วขณะนั้น เจียงเจี่ยวรู้สึกถูกข่มจริง ๆ ด้วย แต่หล่อนเป็นใคร? หล่อนคือวายร้ายหญิงนะ!
สูงหน่อยก็เก่งหรือไง?
เจียงเจี่ยวจึงจงใจปีนขึ้นไปบนกองฟาง มองลงมายังพระเอกด้วยสายตาอันสูงส่ง ก่อนจะหัวเราะเยาะเย้ย: "โจวถิง หมั้นหมายของคุณหนีไปกับคนอื่น ตัวเองอารมณ์ไม่ดี ก็มาระบายกับคนบริสุทธิ์แบบนี้หรือไง?"
"ใครใช้ให้คุณดูแลผู้หญิงของตัวเองไม่ดี ถูกเขาสวมเขาแล้วก็สมควรแล้ว!"
ผลของความหยิ่งยะโสก็คือเจียงเจี่ยวมีท่าทางคับคลั่งเกินไป รองเท้าที่สวมอยู่ก็ไม่เรียบนัก กองฟางก็ไม่มั่นคงด้วย
ร่างน้อย ๆ swaying ไปมา เจียงเจี่ยวเบิกตากว้าง วินาทีถัดมา ก็คิดว่าจะร่วงลงไปเสียแล้ว แต่โจวถิงกลับยื่นมือออกมา ดึงนางไปทางฝั่งของเขา
ทำเอาหญิงสาวชนเข้ากับอกแกร่งของเขา
จมูกของเจียงเจี่ยวเจ็บแทบขาด!
ร่างของพระเอกสร้างมาจากอะไรกัน แข็งขนาดนั้นได้ยังไง!
ส่วนโจวถิงเองก็ชะงักไปเล็กน้อย ตอนเห็นเจียงเจี่ยวกำลังจะล้ม เขาไม่ได้คิดอะไรให้มากความ เพียงอาศัยสัญชาตญาณของร่างกาย แล้วก็ยื่นมือเข้าไปช่วยประคองไว้ ใครจะไปคิดว่าจะกลายเป็นแบบนี้
บนร่างของหญิงสาววัยเยาว์มีกลิ่นหอมที่บรรยายไม่ถูก ช่างหอมเหลือเกิน
ยิ่งไปกว่านั้น ด้านหน้าของเจียงเจี่ยวยังอวบอิ่มนุ่มนิ่ม ถึงกับแนบชิดติดกับร่างของเขาโดยตรง