ภายนอกดังเสียงสตรีวัยกลางคนกล่าวอย่างสุภาพ: "แม่ของเจียวเจียว ข้ามีธุระอยากพูดด้วยสักหน่อย"
มารดาเจียงเดินไปเปิดประตู
สตรีนอกประตูคือแม่สื่อชื่อดังประจำหมู่บ้าน นางเดินเข้ามาแล้วเหลือบมองเจียงเจี่ยว ดวงตาเป็นประกายแล้วเอ่ย: "ลูกสาวของเจ้า ยิ่งดูยิ่งงดงาม ช่างสดใสเสียจริง!"
มารดาเจียงรินน้ำให้นาง แล้วถาม: "ป้าอวี้ มีเรื่องอะไรหรือ?"
ป้าอวี้ยิ้มแล้วกล่าว: "เจียวเจียวก็ถึงวัยแต่งงานแล้วมิใช่หรือ ข้าบอกเจ้าเลย ชายหนุ่มจากหมู่บ้านข้าง ๆ เขามองตาลูกสาวเจ้าไว้แล้ว! ครั้งก่อนที่เขามาที่หมู่บ้านเรา เห็นเจียวเจียวเข้า กลับไปก็เป็นทุกข์เป็นร้อนด้วยความคิดถึง! อยากคบหากับเจียวเจียวอยู่!"
บิดาเจียงได้ยินดังนั้น ก็เดินออกจากประตูมา สีหน้าไม่สู้ดีนัก เอ่ย: "เจียวเจียวยังเล็กอยู่ ไม่ต้องรีบร้อนหรอก"
ป้าอวี้ยกมือขึ้นโบก: "ข้ารู้ว่าเจ้ารักลูก แต่การแต่งงานต้องรีบทำแต่เนิ่น ๆ เจียวเจียวรอไปอีกสองสามปี คงหาคนมีเงื่อนไขดีขนาดนี้ไม่ได้อีกแล้ว! ข้าบอกพวกเจ้าเลย ฝ่ายชายไปอยู่ในตัวเมืองมาหลายปีแล้ว บิดามารดามีงานการดี ตัวเขาเองก็เป็นพ่อครัว ทำอาหารอร่อย ทำงานอยู่ในภัตตาคาร! เงื่อนไขขนาดนี้ สาว ๆ ต่างก็หมายปองกันทั้งนั้น!"
"แต่เขาคิดว่าเจียวเจียวของพวกเจ้างดงาม อยากรับไปเป็นภรรยา"
มารดาเจียงกลับไม่ค่อยเชื่อเท่าไรนัก: "เงื่อนไขขนาดนี้ ทำไมไม่ไปหาคนอื่นเล่า มาหาเจียวเจียวของเรา เจียวเจียวของเราทนทุกข์ยากไม่ได้ ขอบอกไว้ก่อน"