หลิวอายมาขอโทษเจียงเจี่ยวว่า "ขอโทษนะ เจียงเจี่ยว ที่แท้ข้าเข้าใจเจ้าผิด"
เจียงเจี่ยวไม่พูดอะไร
อู้หมิงจูไม่ได้มาขอโทษ นางแค่น้ำตาคลอด้วยความน้อยใจ
สวี่จื้อเซี่ยไม่ได้ปลอบใจนางเหมือนเช่นทุกครั้ง แต่นางเดินมาที่ข้างเตียงของเจียงเจี่ยว แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "เจียงเจี่ยว ที่แท้ช่วงนี้เจ้าคอยเอาเสี่ยวหมี่ไปดูแลอย่างนั้นหรือ"
เจียงเจี่ยวต้องข่มความตื่นเต้นภายในใจเอาไว้
ตอนนี้สวี่จื้อเซี่ยคิดอย่างไรกันแน่ ควรจะรู้สึกหึงเล็กน้อยสินะ
"ไม่ได้บ่อยนัก เพียงแต่วันนี้บังเอิญผ่านมา ก็เลยให้อาหารนางไปหนึ่งครั้ง"
เจียงเจี่ยวปฏิเสธ เพราะยังไม่ถึงเวลา นางต้องรอให้โอกาสเหมาะสมเสียก่อนจึงค่อยเปิดเผยให้สวี่จื้อเซี่ยเห็น
ถึงจะทำให้สวี่จื้อเซี่ยรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ถูกเสี่ยวหมี่หักหลังได้
แต่ท่าทางของสวี่จื้อเซี่ยดูอารมณ์ดีเอามาก ๆ นางยังเม้มริมฝีปากยิ้มพลางเอ่ยว่า "คราวหน้าเราไปให้อาหารเสี่ยวหมี่ด้วยกันดีหรือไม่"
เจียงเจี่ยวตอบอย่างเย็นชาว่า "ไม่ดี"
สวี่จื้อเซี่ยไม่ได้โกรธ สายตาที่มองนางเต็มไปด้วยความเอ็นดู
เมื่ออีกฝ่ายจากไปแล้ว นางก็เริ่มตั้งใจเรียนอย่างขะมักเขม้นอยู่บนเตียงทันที
เจียงเจี่ยวสาบานว่า ครั้งหน้าทุนการศึกษาจะต้องตกเป็นของนางให้ได้
นางเรียนไปได้ครึ่งวัน สุดท้ายก็นึกขึ้นได้ว่าจะต้องพัฒนาความสัมพันธ์กับฟู่อวี่ไป๋
จริงสิ
เจียงเจี่ยวสาบานว่า สวี่จื้อเซี่ยจะต้องสูญเสียทั้งเสี่ยวหมี่ และต้องให้ฟู่อวี่ไป๋มาเป็นแฟนของนางให้ได้
น่าเสียดาย ตอนที่นางเปิดโทรศัพท์ดู ฟู่อวี่ไป๋ไม่ได้ส่งข้อความหานางเลยแม้แต่ข้อความเดียว