“เจียงเจี่ยว”
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง
เจียงเจี่ยวหันกลับไป
พบว่าตรงหน้าเธอมีคนยืนอยู่สองคน หนึ่งในนั้นคือเฉิงจืออังที่เคยพบเมื่อคราวก่อน
ส่วนอีกคน เธอเพิ่งเห็นในวิดีโอเมื่อไม่นานมานี้เอง
ฟู่อวี่ไป๋
เขาสูงมาก คาดว่าน่าจะราวหนึ่งเมตรแปดสิบหก
ใบหน้าลึกคมชัดเจนกว่าที่เห็นในวิดีโอเสียอีก สายตาที่กระทบเข้ามาแทงใจยิ่งกว่า
ตอนนี้ฟู่อวี่ไป๋หลุบตาลงเล็กน้อย มองนางอย่างวางเฉย
แม้จะแต่งกายเรียบง่ายไม่สะดุดตา แต่ก็ไม่อาจกลบกลิ่นอายความสูงศักดิ์ที่แผ่ออกมาจากตัวเขาได้เลย
เจียงเจี่ยวก้มหน้าลงทันที แล้วพูดกับเฉิงจืออังว่า “มีธุระอะไรหรือ?”
เฉิงจืออังถามด้วยความอยากรู้ “กำลังให้อาหารแมวอยู่เหรอ? แมวตัวนี้สนิทกับเธอมากเหรอ? เธอมาประจำหรือ?”
เจียงเจี่ยวตอบรับอย่างเลี่ยง ๆ
เฉิงจืออังมองหญิงสาวตรงหน้า อีกฝ่ายยังคงใส่แว่นกรอบดำหนาเตอะ ดูเป็นคนพูดน้อยเงียบขรึม นิสัยก็สงบเงียบ
เขาคิดในใจ เจียงเจี่ยวดูเป็นคนเก็บตัว ไม่ถนัดเข้าสังคมกับใคร
แต่ที่คาดไม่ถึงคือ นางเป็นผู้หญิงที่ใจดีมาก คิดในใจคงจะนุ่มนวลไม่น้อย
“วันนั้นขอบใจที่ช่วยพวกเราไว้ เอาไว้แลกเบอร์ติดต่อกันหน่อยไหม วันหลังจะได้เลี้ยงข้าวขอบคุณ”
เฉิงจืออังใจสั่นเล็กน้อย ไม่รู้ว่าทำไมถึงพูดประโยคนี้ออกมา
ฟู่อวี่ไป๋ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยังหันมามองเขาทีหนึ่ง
เจียงเจี่ยวรวบรวมความกล้า เงยหน้าขึ้น มองเขาแทบทันทีแล้วส่ายหน้าปฏิเสธ “ไม่ต้องแล้ว ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร”
พูดจบ นางก็เหมือนเขินอาย หลุบตาลงอย่างรวดเร็ว