เจียงเจี่ยวคิดถึงเฉินเย่อีกแล้ว
ตอนที่อยู่ห้องเช่าด้วยกัน เฉินเย่ชอบนวดเท้าให้หล่อน และฝีมือก็ฝึกปรนมาจนช่ำชอง ชายร่างสูงใหญ่โอบเท้าของหล่อนไว้ในอุ้งมือ ฝ่ามือกว้างหนา
มีปุ่มหนาบาง ๆ จับขึ้นมา
บางครั้งก็ทำให้เจียงเจี่ยวรู้สึกจั๊กจี้จนต้องหดเท้า
เจียงเจี่ยวรู้สึกว่าตนควรลืมเฉินเย่ได้แล้ว ถึงแม้อีกฝ่ายจะมีความสัมพันธ์อันลึกซึ้งกับหล่อนก็ตาม และ...อีกฝ่ายเคยปรนนิบัติหล่อนไม่น้อย
ความสัมพันธ์ใกล้ชิดเพียงใดก็ตาม แต่ตอนนี้เฉินเย่คงอยู่ในยมโลกแล้ว และคงรู้แล้วว่าคนที่ฆ่าเขาคือหล่อนเอง
ระหว่างที่เจียงเจี่ยวนวดเท้า ชายหนุ่มอีกฝั่งก็สังเกตเห็นหล่อน
จริง ๆ แล้ว เจิ้งจิ่งเหวินสังเกตเห็นหล่อนตั้งแต่วินาทีที่ผู้หญิงคนนั้นเดินเข้ามาในงานเลี้ยงแล้ว
เจียงเจี่ยวสวยเกินไป อยากให้คนไม่สังเกตเห็นก็ยาก หล่อนยืนอยู่ข้าง ๆ เสิ่นหลิน ผมหยักศกสีน้ำตาลแกมเกาลัดส่ายไหวเบา ๆ ตอนหันไปคุยกับเสิ่นหลิน
ริมฝีปากสีชมพูเพราะทาลิปสติกที่สวยงาม ชวนให้หลงใหล
เจิ้งจิ่งเหวินไม่อาจละสายตาจากนางได้เลย
แล้วตอนที่เขาคุยกับคนอื่นก็เหม่อลอยไปด้วย เผลอเอาแต่สนใจอีกฝ่ายอยู่เรื่อย เขาเห็นเจียงเจี่ยวถูกผู้ชายหลายคนเข้ามาทักทาย ก็อธิษฐานในใจให้คนพวกนั้นล้มเหลว
เจียงเจี่ยวปฏิเสธคนเหล่านั้น หัวใจเขาก็พองโตด้วยความดีใจ
เจิ้งจิ่งเหวินไม่รู้ว่าจะใช้วิธีไหนเข้าใกล้หล่อน เขาจะถูกปฏิเสธเหมือนคนพวกนั้นหรือไม่ ทว่า หญิงสาวที่เขาคิดถึงมาตลอด กลับเดินมาอยู่ข้างกายเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว