หลินเสี่ยวดูจะตกตะลึงกับภาพตรงหน้าไม่น้อย
จนกระทั่งเฉินเสวียนขมวดคิ้ว แล้วดึงหลินเสี่ยวให้มาอยู่ข้างหลัง ก่อนจะเอ่ยปากขึ้นว่า "สวัสดี พวกเราก็เป็นนักเรียนที่เพิ่งปิดเทอมเหมือนกัน เราหาเธอมีธุระหน่อย"
หลินเสี่ยวกัดริมฝีปาก แล้วโผล่หัวออกมามอง พร้อมกับหน้ายื่นไปข้างหน้าด้วยความเขินอาย "น้องชาย น้องชื่ออะไรเหรอ" ดวงตากลมโตเบิกกว้าง เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย "ตาน้องดูเหมือนจริงมากเลย คอนแทคเลนส์สีธรรมชาติสุด ๆ"
ฉู่หยางหัวเราะเยาะ "ผู้ชายทั้งคน จะใส่คอนแทคเลนส์สีไปทำไม"
ชายหนุ่มสวมชุดประจำเผ่าแดนแมลงพิษสีน้ำเงินเข้ม ผิวของเขาขาวซีดจนใสแวววาว ดวงตาเฉี่ยวคมคู่นั้นมองพวกเขาครู่หนึ่ง เห็นทีไม่มีทีท่าจะสนใจ เพียงแค่ก้มหน้าลง แล้วยื่นมือออกไป
ยกตะกร้าสมุนไพรที่วางอยู่ขึ้นมา
เจียงเจี่ยวสังเกตเห็นว่านิ้วมือของชายหนุ่มชาวแดนแมลงพิษนั้นก็ขาวและเรียว หลังมือมีเส้นเลือดจาง ๆ ปรากฏให้เห็น ราวกับงานศิลปะชั้นดี จนยากจะละสายตาไปได้
เห็นว่าชายหนุ่มชาวแดนแมลงพิษไม่ยอมพูด
ฉู่หยางเป็นคนแรกที่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย "เฮ้ย มีมารยาทบ้างไหมวะ เจ้าหนู"
เจียงเจี่ยวแอบลุ้นจนมือชื้น เธอจำได้ว่าในนิยายต้นฉบับ ชายหนุ่มชาวแดนแมลงพิษคนนี้ เป็นโรคจิตเภทน้ำเน่า
บางที วินาทีถัดไปเขาก็คงจะแก้แค้นฉู่หยาง ด้วยการลงกู๋ให้
นางรีบถอยหลังไปหลายก้าว ให้ห่างจากคนกลุ่มนี้
ชายหนุ่มชาวแดนแมลงพิษหันมามองพวกเขา "ข้าไม่รู้จักพวกเจ้า จะต้องพูดด้วยทำไม"