"พี่โจวถิง ฉันรู้ว่าคิ้ว่าน้อยข้า" ซูซิวอวิ้นรู้สึกเศร้าใจ เธอสูดหายใจลึก ๆ เข้าไปหนึ่งครั้ง "แต่เจ้าจะเอาชีวิตตัวเองมาล้อเล่นไม่ได้...เมื่อครู่ป้ายืนยันให้เจ้าแล้วชัด ๆ ว่าหล่อนเจียงเจี่ยวแกล้งวางกับดักเจ้าไว้!"
"นางในหมู่บ้านชื่อเสียงไม่ค่อยดี ผู้ชายคนไหนก็ไม่กล้าแต่งงานกับนางเสียหรอก เห็นได้ชัดว่านางคิดจะหาคนโง่มาชดใช้ให้..."
คำพูดที่เหลือ ซูซิวอวิ้นยังพูดไม่ทันจบ
เพราะโจวถิงหันมามองนางแวบหนึ่ง สายตาคมกริบเย็นชา
ซูซิวอวิ้นอ้าปาก "...เจ้าขืนพูดความจริงออกไป ทุกคนก็ต้องเชื่อเจ้าอยู่ดี"
โจวถิงไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เดินเลี่ยงร่างนางไป "เจียวเจียวไม่ได้วางกับดักข้า ข้าแตะเนื้อต้องตัวนางจริง"
ซูซิวอวิ้นตะลึง "เจ้าพูดเพ้อเจ้อ!"
โจวถิง "หากหล่อนวางกับดักข้า แล้วทำไมข้าไม่ผลักหล่อนออก กลับปล่อยให้คนอื่นได้เห็นกันล่ะ"
"หรือว่าข้าจะผลักผู้หญิงคนหนึ่งไม่ออกกันเชียวหรือ?"
สองประโยคนั้นลอยมาเข้าหู
ซูซิวอวิ้นพูดไม่ออก
หลี่จัวเดินตามมาอย่างเยาะเย้ย "พี่โจวถิงนั่นก็ไม่ใช่คนดีอะไรนักหรอก ซิวอวิ้น เจ้าถอนหมั้นกับเขาไปแล้ว ยังจะหวังให้เขามาคืนดีกับเจ้าอีกหรือ?"
เขาพูดอย่างสะใจ "ผู้ชายเป็นผู้ชาย เจียวเจียวสวยขนาดนั้น มาอยู่ตรงหน้า เขาจะไม่มีความคิดอะไรเลย ข้าไม่เชื่อหรอก"
ซูซิวอวิ้นผลักเขาอย่างแรง "ไปให้พ้น!"