เฉินเสวียน หลินเสี่ยว และฉู่หยาง สามคนใช้เวลาทั้งคืนอยู่ในป่าเขา
เหล่าแมลงต่างพากันสลายไปเมื่อใกล้รุ่งสาง
ถึงตอนนั้น พวกเขาจึงได้รับการช่วยเหลือ และถูกส่งตัวไปยังโรงพยาบาลในตัวเมือง
เมื่อเจียงเจี่ยวทราบข่าวนี้ นางไม่รู้สึกแปลกใจแม้แต่น้อย
ไหนจะรู้ว่าการได้ล่วงเกินพระเอกแห่งแดนแมลงพิษ รอดชีวิตกลับมาได้ก็ถือว่าโชคดีเหลือเกินแล้ว
เพียงแต่ว่าตอนนี้นางกำลังเผชิญกับปัญหาอย่างหนึ่ง นั่นคืออีกไม่นานก็จะเปิดเทอมแล้ว
ส่วนพ่อแม่ที่บ้านก็เร่งเร้าให้นางกลับไปนานแล้ว
หากไม่ใช่เพราะเจียงเจี่ยวรายงานสถานการณ์ของตนให้พวกท่านทราบทุกวัน ป่านนี้บิดามารดาของนางคงคิดจะแจ้งความไปแล้ว
"เจียวเจียว เมื่อไหร่เจ้าจะกลับมาสักทีเล่า?"
ในวิดีโอคอล มารดาพูดด้วยน้ำเสียงไม่เห็นด้วย "แต่แรกข้าก็ไม่เห็นด้วยที่เจ้าจะไปบ้านเพื่อน เจ้าดันจะไปป่าดงพงไพรอะไรนั่น ต่อไปห้ามทำแบบนี้อีกเด็ดขาด ข้ากับพ่อเจ้าแทบจะห่วงตาย"
แม้แต่บิดาก็ถอนหายใจเสริม "ใช่แล้ว เจียวเจียว เมื่อคืนข้ายังฝันว่าเจ้าประสบเหตุ ข้าตกใจจนแทบแย่"
เจียงเจี่ยวรู้สึกอบอุ่นในใจ บางทีอาจเพราะนางไม่ได้สัมผัสความห่วงใยจากครอบครัวเช่นนี้มานาน จึงเกิดความรู้สึกผิดเล็กน้อยขึ้นมาด้วย
หากไม่ใช่เพราะต้องทำภารกิจวายร้ายหญิงนี้ นางก็คงไม่ทำให้พ่อแม่ต้องกังวลมานานขนาดนี้
เจียงเจี่ยวจึงพูดว่า "อีกสองวันหนูจะกลับ แม่พ่อไม่ต้องห่วงมากนัก ที่นี่ยังมีเพื่อนร่วมเรียนของหนู พอดีเปิดเทอมพอดี เราจะกลับเมืองบีด้วยกัน"