ฉู่หยางมองไปยังที่ที่ห่างไปเพียงก้าวเดียว แล้วยื่นมือออกมา คิดว่าวันนี้ตัวเองดูหล่อเหล่านัก เอ่ยว่า "เจียวเจี่ยว ทางตรงนี้เดินยากนัก ยื่นมือมาให้ข้าเถอะ"
เจียวเจี่ยวตอบ "ได้สิ"
ในขณะที่หญิงสาวกำลังยื่นมือขาวผ่องออกมานั้น
ฉู่หยางแอบดีใจอยู่ในใจ แต่ไม่นานนัก เขาก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ งูเหลือเผือกตัวน้อยตัวหนึ่งคลานขึ้นมาบนมือของเขา ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เขาจึงถอยหลังไปหนึ่งก้าว...
แล้วทั้งตัวก็ตกลงไปในหลุมขนาดใหญ่นั้น
ได้ยินเพียงเสียงร้องอย่างเจ็บปวดของฉู่หยางดังมา
งูเหลือเผือกตัวน้อยกลับมาอยู่บนตัวของเจียวเจี่ยวตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
เจียวเจี่ยวเห็นฉู่หยางตกลงไป ก็ยื่นคอลงไปมองในหลุม แล้วทำเป็นตกใจพูดว่า "ฉู่หยาง เจ้ายังไหวอยู่หรือไม่?"
ฉู่หยางนั่งอยู่กับพื้น ใบหน้าซีดขาว เขาขยับร่างกายเล็กน้อย แล้วพูดว่า "...เจียวเจี่ยว ขาข้าเจ็บมาก เหมือนกระดูกหักหรือไม่ก็แตก... เจ้ารีบหาทางให้ข้าขึ้นไปเร็ว"
เจียวเจี่ยวย่อตัวลง ยื่นมือออกไป
"ข้าดึงเจ้าขึ้นมาเอง"
ฉู่หยาง "...ขาข้าหัก ยืนไม่ไหว!"
เจียวเจี่ยวถอนหายใจ "เช่นนั้นก็จนใจจริง ๆ นะ"
ฉู่หยางไม่สนใจอะไรแล้ว รีบตะโกนเรียกหลินเสี่ยวสองคนให้มาทันที
เมื่อเห็นว่าฉู่หยางตกลงไปคนเดียว
สีหน้าของหลินเสี่ยวทั้งสองก็ผิดปกติเช่นกัน
หลินเสี่ยวถึงกับพูดหลุดปากออกมาว่า "...เจียวเจี่ยว ทำไมเจ้าถึงไม่ตกลงไปด้วย?"