ชายหนุ่มแห่งแดนแมลงพิษก้มหน้าลง นิ้วมือกำแน่นโดยไม่รู้ตัว
สีหน้าของเขาก็ยิ่งหม่นหมองลงไปอีก
เจียวเจียวจะพูดอะไรกับเขา?
จะบอกว่าเรื่องที่ต้องจากไปหรือเปล่า?
เขารู้สึกกลัว กลัวว่าจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ ตอนที่เจียงเจี่ยวพูดจบประโยคนั้น เขาจะทำสิ่งที่ควบคุมไม่ได้ออกมา
“เจียวเจียว ข้าไม่อยากฟัง”
“อู๋หลี่ เจ้าจะไปจากภูเขาใหญ่กับข้าหรือไม่?”
ทั้งคู่พูดพร้อมกัน
เจียงเจี่ยวได้ยินคำพูดของอู๋หลี่จบ ก็ชะงักไปเล็กน้อย รู้สึกเขินอายขึ้นมา นางเม้มริมฝีปากนุ่มๆ แล้วลุกขึ้นอย่างเก้อเขิน “…เอาล่ะ ถ้าอย่างนั้นก็ถือว่าข้าไม่ได้พูดอะไร”
เป็นนางที่คิดไปเองคนเดียว ที่แท้ก็ไม่จำเป็นต้องถามคำถามที่เกินจำเป็นแบบนี้ออกมาเลย
แต่อู๋หลี่ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม กลับเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาสีม่วงคู่นั้น มองเข้ามาอย่างจดจ่อราวกับงู “เจียวเจียว เมื่อครู่เจ้าพูดว่าอะไรนะ?”
ชายหนุ่มแห่งแดนแมลงพิษคว้ามือของหญิงสาวไว้ แน่นจนไม่ยอมปล่อย
“เจ้าพูดอีกครั้งได้หรือไม่?”
เจียงเจี่ยวแสดงสีหน้าฉงน พระเอกไม่ใช่ว่าไม่อยากฟังหรอกหรือ ไยต้องให้พูดอีกครั้ง?
“อย่างไร เจ้ายังอยากจะปฏิเสธอีกครั้งหรือ?”
“ไม่ใช่” อู๋หลี่พูดเร็วขึ้น เขาก้มหน้าลง ขนตาสั่นเทาอย่างรุนแรง ร่างกายสั่นไหวโดยไม่รู้สึกตัว ราวกับกำลังข่มใจตัวเองไว้ ดวงตาคู่นั้นจ้องมองหญิงสาวตรงหน้า
“ข้าเต็มใจ เจียวเจียว”
ชายหนุ่มแห่งแดนแมลงพิษโอบหญิงสาวเข้าไปในอ้อมแขนทันที ไม่ยอมให้นางเห็นความต้องการเป็นเจ้าของอย่างที่สุดในแววตาของเขา