หลายวันไม่เจอกัน ฟู่อวี่ไป๋ตอนนี้สีหน้าคมเข้มมองนาง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหึงหวงจับใจ
เจียงเจี่ยวมองเขา ใจเหมือนเข้าใจบางอย่าง แล้วพูดยั่วขึ้นมาว่า “เรื่องของข้า เจ้ายุ่งอะไรด้วย?”
ฟู่อวี่ไป๋ไม่พูดอะไร แค่นัยน์ตาดูดำและหม่นลง แล้วก็ดึงมือนางเดินออกไปโดยไม่พูดสักคำ
เจียงเจี่ยวถูกเขาดึงมือไปพลาง ไม่รู้ว่าคนผู้นี้จะพาไปที่ไหน
จนกระทั่งฟู่อวี่ไป๋พานางเข้าไปในห้องเล็กๆ ร้างแห่งหนึ่ง ใช้มือปิดประตูตามหลัง ร่างสูงใหญ่ตรงนั้นก็โถมเข้าหานางโดยตรง
ประคองเจียงเจี่ยวให้ติดกับกำแพงด้านหลัง ริมฝีปากก็ประกบลงมาทันที
ฟู่อวี่ไป๋แนบริมฝีปากลงมาที่ปากของเจียงเจี่ยว จูบไปสองที เขาหยุดไปครู่หนึ่ง วินาทีถัดมาจะจูบเข้าไป แต่ท่วงท่ากลับดูไม่ช่ำชองอยู่บ้าง
ราวกับกลัวว่าคนในอ้อมกอดจะหนีไป เขายังกอดรั้งไว้แน่นจนไม่ยอมปล่อย
เจียงเจี่ยวทำได้แค่ถูกเขากอดอยู่ในอ้อมอก เพียงแต่วันนี้นางสวมเสื้อสีขาวนุ่มๆ ตัวหนึ่ง โผเข้าหาตัวของชายหนุ่มร่างสูงโดยตรง ผิวกายสัมผัสได้ชัดเจน
ฟู่อวี่ไป๋สัมผัสได้เช่นกัน ใบหูของเขาแดงขึ้นเล็กน้อย แต่กลับไม่ยอมปล่อย ยิ่งกอดแน่นขึ้นไปอีก
จูบกันอยู่พักใหญ่ถึงยอมปล่อยเจียงเจี่ยวออกมา
ฝ่ายหลังถูกปล่อยออก
ฟู่อวี่ไป๋ซบไหล่ของคนตรงหน้า พูดเสียงทุ้ม “ห้ามไปสนใจเขา ที่รัก”
เจียงเจี่ยวได้หายใจสะเอาสองที แล้วหลุดปากออกไป “....ฟู่อวี่ไป๋ ฝีปากเจ้าแย่ขนาดนี้ได้ยังไง?”