เจียงเจี่ยวพูดจบก็รู้สึกเสียใจทันที
แต่ก็ไม่ใช่ความผิดของนางหรอก เป็นเพราะพอเรื่องไหนเกี่ยวข้องกับสวีจื้อเซี่ย ร่างกายของนางก็จะสั่งการไปตามโค้ดพื้นฐานแบบอัตโนมัติ!
ฟู่อวี่ไป๋ยืนอยู่ตรงหน้านาง เขาจ้องมองนางอยู่นาน ดวงตาของเขาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ เลือดค่อย ๆ ซึมออกมา ราวกับว่าน้ำตาจะไหลออกมาในวินาทีถัดไป
ในตอนที่เจียงเจี่ยวกำลังรู้สึกไม่รู้จะทำอย่างไรดี
ฟู่อวี่ไป๋ก็ค่อย ๆ กลับมาเป็นสีหน้าไร้อารมณ์ดังเดิม เขามองเจียงเจี่ยว แววตาเย่อหยิ่งเล็กน้อย แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "เจียงเจี่ยว เจ้าคิดว่าข้าขาดเจ้าไม่ได้หรือไง?"
เขาจ้องมองเจียงเจี่ยว แล้วพูดเย็นชาต่อไปว่า "แค่ล้อเล่นกับเจ้าเท่านั้นเอง ที่จริงข้าก็ไม่ได้อยากคุยอะไรนักหรอก"
จากนั้น ฟู่อวี่ไป๋ก็เดินแข็งทื่อ ๆ แล้วหมุนตัวจากไป
เจียงเจี่ยว: "......."
......
ฟู่อวี่ไป๋คงจะโกรธเจียงเจี่ยวจริง ๆ เขาไม่เพียงแต่เปลี่ยนรูปโปรไฟล์เป็นสีขาวเท่านั้น ยังลบโซเชียลของตัวเองทิ้งทั้งหมดอีกด้วย
เจียงเจี่ยวไม่เคยได้รับข้อความจากเขาอีกเลย
หลายครั้งที่นางเปิดหน้าต่างแชทขึ้นมา อยากจะพิมพ์อะไรสักอย่าง แต่สุดท้ายก็ส่งไม่ออกสักที
สุดท้ายเจียงเจี่ยวก็ต้องเอาโทรศัพท์มือถือไปซ่อม เสียค่าซ่อมไปเป็นเงินหลายร้อยหยวน คิดแล้วก็เจ็บใจ
แต่พอคิดว่าโทรศัพท์เครื่องนี้อยู่กับนางมานานกว่าหนึ่งปี ก็เริ่มรู้สึกผูกพันขึ้นมาบ้าง......
ช่วงนี้ตอนเลิกเรียน เจียงเจี่ยวมักจะมีคนมายืนรออยู่ข้างนอกเสมอ