พอดีจังหวะนั้นเอง
เสียงโทรศัพท์ของเจียงเจี่ยวก็ดังขึ้น
เป็นแม่ของเธอโทรเข้ามา
เธอรีบรับสายทันที
แม่ปลายสายพูดว่า "เจียวเจียว หนูจะกลับเมื่อไหร่ ฟ้ามืดแล้วนะ"
เจียงเจี่ยวเหลือบดูเวลา ก็ปาเข้าไปสองทุ่มแล้ว เธอเริ่มรู้สึกผิดขึ้นมาฉับพลัน เพิ่งจะเอ่ยปากอะไรออกไป ก็เห็นอู๋หลี่ก้มหน้ามองเธอ สีหน้าแม้จะไม่ได้ดูน้อยใจนัก แต่กลับชวนให้รู้สึกเวทนาขึ้นมาทันใด
"เจียวเจียว ฉันยังใช้โทรศัพท์มือถือไม่เป็นเลย"
เธอ...รู้สึกว่าตัวเองใจร้ายขึ้นมาฉับพลัน
เจียงเจี่ยวเอามือที่กั้นไมโครโฟนออก แล้วพูดกับแม่ปลายสายว่า "...แม่ จำเสี่ยวหยางได้ไหมคะ เพื่อนผู้หญิงที่เรียนด้วยกัน คืนนี้หนูจะค้างที่บ้านเธอหนึ่งคืน พรุ่งนี้จะกลับ"
เพื่อปิดบังความจริง
เจียงเจี่ยวรีบติดต่อเสี่ยวหยาง ให้ช่วยเธอ
โชคดีที่เสี่ยวหยางสนิทกับเธอมาโดยตลอด ทั้งสองคนยังติดต่อกันเรื่อยมา อีกฝ่ายรับปากทันที
เจียงเจี่ยวรู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นคนไม่ดีไปแล้ว แต่...อู๋หลี่ในสภาพนี้ ทำให้เธอใจแข็งไม่ลงจริง ๆ
หลังจากวางสาย
เจียงเจี่ยวเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย พูดว่า "...โทรศัพท์ล่ะ ฉันสอนเธอเอง"
แล้วทั้งสองคนก็เบียดตัวนั่งติดกันบนโซฟาในโรงแรม ร่างแนบชิดกัน เจียงเจี่ยวสอนอู๋หลี่ใช้แอปต่าง ๆ แล้วบันทึกเบอร์ตัวเอง เพิ่มเพื่อนอะไรพวกนั้น
แก้มของเธอเริ่มร้อนผ่าว แอบมีความคิดส่วนตัว บันทึกชื่อตัวเองไว้ในโทรศัพท์เขาว่า "แฟน"