หลิวเสวี่ยเหมยมองตามสายตานั้นไป ก็เห็นเจียงเจี่ยวยืนอยู่ตรงนั้น กำลังคุยกับผู้ชายที่สูงใหญ่คนหนึ่ง
ผู้ชายคนนั้นหันหลังให้พวกเขา มองไม่เห็นหน้าตา
แต่เขากลับยืนชิดกับเจียงเจี่ยวมาก หัวของทั้งสองแทบจะชนกันอยู่แล้ว
หลิวเสวี่ยเหมยแทบจะตะลึงไปชั่วขณะ
คนอื่นๆ ก็สังเกตเห็นเหมือนกัน: "ผู้ชายคนนี้ กับเจียงเจี่ยวเป็นอะไรกัน?"
"ไม่ใช่คนรักกันหรอกนะ? เจียงเจี่ยวไม่ได้แต่งงานแล้วหรือไง?" อีกคนถามอย่างแปลกใจ "แล้วเธอยังไปยุ่งกับผู้ชายคนอื่นอีก นี่มันนอกใจชัดๆ เลยนี่นา"
"น่าจะเป็นสามีบ้านนอกของเจียงเจี่ยวแหละ กลางวันแสกๆ แบบนี้ เธอจะกล้าเปิดเผยขนาดนั้นได้ยังไงกัน?"
"เสวี่ยเหมยไม่บอกหรอว่า ผู้ชายคนนั้นเตี้ยๆ ดำๆ แล้วก็หน้าตาเลวทรามน่ะ?"
ถึงแม้จะมองไม่เห็นหน้าโจวถิง แต่พวกเขาก็ไม่ได้ตาบอด เห็นชัดว่าอีกฝ่ายสูงใหญ่และมีท่าทางน่าเกรงขามแค่ไหน
หลิวเสวี่ยเหมยรู้สึกวุ่นวายใจขึ้นมาทันที เธอแค่พูดไปเรื่อยเปื่อยเท่านั้นเอง... จู่ๆ เธอก็คิดอุบายขึ้นมาได้ "เมื่อวันนั้นอาจจะฟ้ามืดไปหน่อย ฉันดูผิดไปเองก็ได้ เราเดินไปดูด้วยกันสิ จะได้รู้ว่าเขาหน้าตาเป็นยังไง"
ในความคิดของหลิวเสวี่ยเหมย สามีของเจียงเจี่ยวก็มาจากชนบทเหมือนกัน สูงแล้วยังไง? คนบ้านนอกก็แค่คนหยาบๆ ต่อให้หันหน้ามา ก็คงเป็นหน้าเหลี่ยมๆ หรือไม่ก็เต็มไปด้วยรอยด่างดำ
ยังไงเธอก็เชื่อว่าผู้ชายคนนี้ต้องหน้าตาไม่ดีแน่นอน
หลิวเสวี่ยเหมยดูถูกคนที่มาจากชนบทอยู่แล้ว
ดังนั้นเธอจึงไม่เชื่อว่าผู้ชายที่เจียงเจี่ยวหามาได้จะหน้าตาดีไปได้