สวี่ชิงเยี่ยนจ้องมือของนาง
มือของเจียงเจี่ยวสวยมาก เดิมทีผิวของนางก็ขาวอยู่แล้ว นิ้วเรียวงาม เล็บเป็นสีชมพูระเรื่อ นิ้วมือของนางคีบเชอร์รีผลนั้น ยื่นไปจ่อริมฝีปากของสวี่ชิงเยี่ยน
คำพูดที่เอ่ยออกมากลับค่อนข้างบาดหู “เจ้านี่คงไม่เคยกินของแพงขนาดนี้ล่ะสิ ให้ลองชิมหน่อยก็แล้วกัน”
สายตาของสวี่ชิงเยี่ยนดูคล้ายเหนียวหนืด เขาหลุบตาลง จ้องนิ้วมือของหญิงสาว
เขาเพียงก้มหน้าลงเล็กน้อย
ก็อมเชอร์รีผลนั้นเข้าไปในปาก
เจียงเจี่ยวยังไม่ทันได้ตอบสนอง ก็รับรู้ได้ว่าปลายนิ้วของตนสัมผัสความอุ่นอยู่เล็กน้อย นางถึงกับแยกไม่ออกว่ามันแตะโดนปากของพระเอก หรือเป็นอย่างอื่นกันแน่
นางกะพริบตาหนหนึ่ง รีบชักนิ้วกลับ แล้วส่งเสียงฮึดฮัดเบา ๆ
สวี่ชิงเยี่ยนอมเชอร์รีผลนั้นไว้ในปาก ขณะเดียวกันก็จ้องมองหญิงสาว
สีหน้าไร้อารมณ์ สายตาหลุบต่ำ แต่แววตากลับจับจ้องใบหน้าของอีกฝ่ายไม่วาง
ขณะเดียวกันก็ใช้ลิ้นดุนเชอร์รีผลนั้น
ลิ้มรสหวานหอมของมันอยู่ภายในปาก
ดวงตาดำสนิท ทว่ากลับแฝงความชื้นแฉะมืดมนราวกับซอกมุม
เขาค่อย ๆ ใช้ลิ้นลิ้มรสเชอร์รีผลนั้นอย่างละเอียด
สายตาไม่เคลื่อนหนีไปไหน
เจียงเจี่ยวถูกเขาจ้องจนรู้สึกขนลุกวาบขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ นางอดถลึงตาใส่พระเอกไม่ได้ ก่อนเอ่ยถามว่า “สวี่ชิงเยี่ยน มองฉันทำไม?”
สวี่ชิงเยี่ยนไม่พูดอะไร เขาค่อย ๆ กินเชอร์รีผลนั้นจนหมด แม้แต่เมล็ดก็กลืนลงไปด้วย