เจียงเจี่ยวเอ่ยขึ้นทั้งที่ยังมึนงง "อะไรที่เจ้าว่ารู้หมด?"
อู๋หลี่ฮัมเสียงต่ำในลำคอ แล้วโน้มตัวไปซบที่ซอกคอของนาง พูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ "รู้วิธีใช้โทรศัพท์มือถือ รู้วิธีใช้ของพวกนั้น ที่จริงข้ารู้ทั้งหมด"
ฝนจูบแนบแน่นที่โปรยปรายลงมาทำให้เจียงเจี่ยวเรี่ยวแรงแทบจะละลายหายไป อากาศรอบกายราวกับบางเบาลงไปหมด นิ้วมือนางเอื้อมไปทุเกล้าเส้นผมของชายหนุ่มแห่งแดนแมลงพิษ
เมื่อนางสัมผัสได้ถึงเส้นผมที่อ่อนนุ่มนั้น ก็พลันฉุกคิดขึ้นมาได้ อู๋หลี่ไว้ผมยาว กลับตัดสั้นกลายเป็นผมสั้นไปแล้ว
เจียงเจี่ยวหน้าร้อนผ่าว "อย่างนั้นเจ้ารู้วิธี... ได้ความมาจากไหน?"
อู๋หลี่เงยมือขึ้น
เจียงเจี่ยวได้ยินเสียงดึงเสื้อชั้นในของนางหลุดออกเบา ๆ
อู๋หลี่สูดกลิ่นหอมของสาวน้อย ดวงตาสีม่วงออร่าของเขาส่องภาพของนาง
เขากดเสียงต่ำ "ข้ามีแมลงพิษ ทุกสิ่งที่อยากรู้ พวกมันจะทำให้ข้ารู้"
"เจียวเจียว คนตัวหอมจริงนะ"
"ตรงนี้ก็หอมด้วย"
ชายหนุ่มแห่งแดนแมลงพิษก้มลงมองจุดนั้น แล้วฝังหน้าเข้าไป
.....
ก่อนจะเคลิ้มหลับไปพร้อมกับ อดรู้สึกโชคดที่โรงแรมนี้อำนวยความสะดวกเป็นอย่างดี
ของครบทุกขนาด
หากอู๋หลี่ไม่แกะของที่...ที่สุดออกมาแล้วพบว่าพอจะใช้ได้
นางหลับไปลึกมาก ตื่นขึ้นมาก็พบว่าแขนของนางเย็นสบายๆ เจียงเจี่ยวยิ่งลืมตาตื่นขึ้นก็เห็นงูเหลือโดสีขาวพันอยู่รอบตัว
ตัวที่ใหญ่กว่นี้ ก็ยังห่อหุ้มตัวเองไว้
เจียวเจียวกระพริบตาสเสียครั้ง ก็บุมั่นสีสันว่าตัวเองไม่ได้เข้าใจผิด